Tandav : Amazon Web Series - A Review

 

Click here to listen to the review

TANDAV - with the trailer itself so powerful, and a risky - pesky time of no-visit to theaters since long made me wait for this series for days. Grabbing the first opportunity we could, we curled up with enough snacks to last for the season and give us a theater-like feel. The Tandav unfurled itself with the ultimate move that Saif Ali Khan (as Samar Pratap Singh) does for power. 

In a nutshell, Tandav is a political drama about how Samar - Son of a sitting Prime Minister of India plays out to become the ruler, starting with his father's murder. Now, there is murder, there is conspiracy attached, thirst for power that everyone plunges at, precisey when the ruler is no more; There is also blackmail, there is unfaithfulness, and there is manipulation that comes with it.

In a parallel story that runs along, is Mohd. Zeeshan Ayyub (as Shiva Shekhar) who is a university student fueled with a potent mix of eagerness to do something, and still exploring his possibilities at what life has to offer him. 

The paths of Samar and Shiva cross soon when Samar realizes that he wants to be the King maker if he cannot be the king. 

Flawless direction by Ali Abbas Zafar to the story line written by himself and Gaurav Solanki is a treat to viewers. Dimple Kapadia as Anuradha Kishore, Kumud Mishra as Gopal Das Munshi have done their jobs wonderfully well. Sunil Grover as Gurpal Chauhan must have a special mention because of the outstanding support cast as a cold persuader.

Now let's come to what this series has to offer the viewers, when observed closely by someone who keeps an occasional tab on current events. A Rightist party, students from University like JNU, in this series who are usually not okay with anything that's right, Student leader Shiva who reminds of Kanhaiyya Kumar from JNU, Barkha Dutt resembling reporter who listens to students and helps them when none other does, Government suppressing farmer's protests, which then yields to it favorably, Police - which acts according to orders from high - up in the political hierarchy, who shoots two innocent youth and frames them on UAPA (Unlawful Activities Prevention Act), party IT cell portrayed like hashtag trending factory on social media and may be even more resemblances to someone who keeps a tab on current events regularly.

What the viewer sees through mostly, is the series as an entertainer that is worth watching, and yes, absolutely, the team of Tandav has delivered it in a mish-mash of imagination and amalgamation of current events, only as much required to perk the viewer expectations up to the second series.

Just curious, if the team will also include something about these in their upcoming series- any leftist opposition party that is not-even-mentioned once, and about all darker shaded characters surnamed Singh, Shekar, Chauhan, Munshi, Mishra that could ocasionally be surnames from Muslims and minority exactly like the ones in this series 1 who are killed, lynched, tortured, anyone who misses opportunity or their fair opportunity is snatched away heartlessly, the downtrodden, and like only the name of true workers to uplift the downtrodden.

When someone watches this series because of its great make after twenty, or thirty or forty years, they will always perceive it closely linked to what was happening in 2010's and 2020's. For that matter, every series that is made to look like its shot in some imaginary era when all the downtrodden from the Indian Society were only Dalits and Muslims.

Mission Mangal: Movie Review

☆☆☆☆1/2

This birthday was a day which reminded me how difficult everyday is, for a working mother. Mix of emotions and very tight schedule at the same time. It's all the while difficult when you want to feel special for you know it is your birthday but your responsibilities won't allow you take a day off from the work you do. Neither in kitchen, nor at relationships as well. I laughed, I cried, I worked hard, I partied hard, was under very tight schedule, and did relax well too. As a part of too many days in one day, me and my husband had the movie scheduled in midst of last minute travel in two wheeler as usual with just a bit of rain to up the traffic. Reaching the venue heroically, finally we made it on time for the national anthem's tune. All we had was one thing in mind; This movie better be worth the traffic risk we took! 😊

Tara Shinde, the project manager of Mission Mars reminds her team of their purpose of being scientists by sort of time travel to their very first memory that led to the determination of becoming a scientist one day. 

Rakesh Sharma, the Chief Scientist seems an oddball when convincing the panel for supporting his mission every time his superiors find excuses to drop it. He barges in the meeting of chandrayan twice to prove his point once and to pitch for funds, in rather ridiculous seeming poori frying and pretending to talk to Dr APJ Abdul Kalam.

Overtly dramatic as these two sequences might seem to the viewer, were still required to lighten up the heavy subject of research and satellite launch. The amount of pain that the Mars team would have taken to convince everyone else of their home science based rocket science, especially at a time when the mission had no funds of its own and bizarre idea of trusting a Hohmann Transfer Orbit* that was propounded a century ago, indeed has a vast scope of imagination to screenplay of Ravi Varman and direction of Jagan Shakti for creating an effective movie to celebrate the achievement.

Most government projects tend to extend their set time which they give numerous reasons for delay. A mission that was made possible in the record time of 15 months will always be a wonder in a government run institution. India is the first country to be successful in inserting a satellite into Mars in its first attempt, that we all are super proud about. This movie is an attempt at giving this achievement a human touch by weaving it with a palatable story.

Weaving a handful of hilarious turn of events, it feels good to have a right mixture of fun and work in the story. The movie definitely inspires us towards the career that we have chosen in life. A super booster movie for women indeed who are the face of their family and a pride at whatever they are best at.

How the women on mission handle situations and casualties at home as well as at work is what I could relate to, being a working woman myself. Balancing work and family is a humongous task which can only be taken and balanced one issue after the other as they come along in everyday life.

A handful of dialogues, the part of movie where launch and settling of satellite at Mars Orbit is shown will stay with the viewer even after movie. 

Try holding back the burst of happiness within, as a viewer when we become part of witnessing the mission and start praying for no more hurdles in Mission MOM!

Have fun watching, that if you still haven’t watched. Every time you think the movie is going off track, it's propelled on the relevant track again! Movie in bits and pieces is like experiencing how the “Poori Science” worked in Mangalyan by switching off fuel every time the heat was sufficient!!

*Hohmann transfer orbit - Path in space that works with earth's gravity to hold satellite still orbiting around earth, but will keep widening the trajectory every round. Only ISRO used this theory n technique while launching satellite in just a PSLV rocket with very less fuel capacity.

Vanara: Anand Neelakantan

Let me tell you a bit about the backdrop of this story that it is woven upon.

Valmiki Ramayana tells the tale of how Sugreeva and his Vanara sena helped Rama fight Ravana and rescue Sita. This Sugreeva was an outcast of his brother Vaali or Baali's Kishkinda. He was evicted from the Kingdom of Kishkinda by his own brother who was very dear to him. This is since Sugreeva had married Tara and was ruling Kishkinda since he believed his brother was dead in battle with Mayavi. But the moment Baali comes back winning over the demon, he charges his brother with treachery and evicts him from Kishkinda. Sugreeva waits in vain being an outcast until he meets Rama. Then Sugreeva invites Baali for a duel and Rama killed Baali by standing behind a nearby tree. Sugreeva is crowned again and after him, Angada, son of Tara and Baali is made the Prince of Kishkinda.

Now this act of Rama is justified in various texts in different ways, backing him up that this was done to save Dharma ultimately. This event always leaves a hollow in the epic of Ramayana nevertheless. This novel Vaanara is an attempt at weaving the sequence of events.

Anand Neelakantan has a finesse story telling that captivates the reader. I must mention how he weaves in chapter after chapter. Every chapter ends as a prelude to the next chapter which keeps the reader on toes until the story is completed. One simply cannot put this book down and be at peace until the reading is done. 

Dilemma of Tara about the two brothers, though she heartily loves one and tries to despise the other, her thoughts are stuck not knowing which way to waiver. Baali is so lost in building an empire that though he loves Tara with all his heart, he is unable to spend enough time with her. Meanwhile encashing all this, Sugreeva lusts for his sister-in-law, unknowing of the consequences that it might pose; once Tara is married to Sugreeva as Baali does not return from fighting Mayavi and is thought to be dead, Sugreeva sees that the appeal of having Tara as his is vanished completely, and a constant hindrance towards the relationship sets in. 

Though Tara marries two brothers, she is still considered the virtuous wife and is given a worshipful place till today. Giving the benefit of doubt to the tale that she is considered a pious and virtuous wife, author gives it a justified ending that Tara after Angada and Sugreeva return victorious post battle with Ravana, stays in the sacred grove of seven palmyra trees that Baali had envisioned and nurtured; thinking every moment of Baali, she lives as a telltale to the whole of Kishkinda until her last breath, serving the city-dwellers with her wise deeds and words.

The loyalty of the abandoned wolf pup 'Chemba' raised by Baali is a part of the story that touches the most. The wolf's tried and true love towards its master is depicted well in parts of story where it stays near the cave till its master returns victorious from his struggle with the demon and its unfailing attempts at digging his grave though its claws are all worn out from the futile effort. Chemba still believes that somehow he can bring his master back from the dead if it digs enough to reach his body even after death of Baali.

The sublime character of Baali and Sugreeva's foster father Riksharajas, the valour of Ravana depicted in even his defeat against Baali in duel, the motherly turned pompous Ruma - the wife of Sugreeva, the demonity that is illustrated in weaving sequence about the humongous bull Dundubhi that is brought by Sugreeva, the plight of the outcast - Vana naras - called later as Vanaras, the love and understanding of the two brothers - Baali and Sugreeva and the intervention to their fraternal bonding with entry of Tara in their life, the only amazing city that they build deep in the woods with all amenities and aiming at no caste- colour discrimination is all that is part of reading hangover. 

Definitely a thumbs up for even those who despise heavy reading.

ರಾಜರಥ : ರಾಜಸ - ಸತ್ವ ಮತ್ತು ತಾಮಸ

★★★

ರಾಜರಥ - ಭಾಷೆಯಿರುವ ಮನಸ್ಸಿರುವ ಬಸ್ಸೊಂದು ನೋಡುವ ಮಂದಿ ಎದ್ದು ಶಿಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಾಗಿರುವ ಹೀರೋ ಎಂಟ್ರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ಈ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕವರೆಲ್ಲಾ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಂಡವರೇ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದೊಂದು ಥರದವರು. ಗಡುಸೊಬ್ಬರಾದರೆ ಮತ್ಯಾರೋ ತಾಯಂಥಾ ಮನಸ್ಸಿನವರು. ಒಬ್ಬರು ಹೊಗಳುಬಾಕರಾದರೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಸುಳ್ಳುಕೋರರು. ಇವರೆಲ್ಲರ ಮಧ್ಯೆ ಅಭಿ ಮತ್ತು ಮೇಘಾಳ ಪ್ರೇಮಕಥೆ. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಓದಿದರೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಭಿಯ ಪ್ರೀತಿ. 

ನವಿರು ಹಾಸ್ಯ - ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಧ್ಯೆ ತೂಗಾಡುತ್ತ ಸಾಗುವ ಲೈಟ್ ಕಥೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಜಕೀಯ ಕಥೆಯ ಎಳೆ. ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ದಾಳಗಳೇ. ಉರುಳಿಸಿದಂತೆ ಉರುಳುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ರಾಜಕೀಯ ಚೌಕಾಬಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಯಿಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುವಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಡವು ಇಲ್ಲಿ; ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ತೊಡರು ಇಲ್ಲಿ. ರಜಸ್ಸು - ತಮಸ್ಸಿನ ರಾಜಕೀಯದ ನಡೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಜನಜೀವನಕ್ಕಿರುವ ನಂಟು? ಎರಡೂ ಕಥೆಗಳಿಗಿರೋ ಬೆಸುಗೆ? ಅದು ತಿಳಿಯಲು ನೀವು ರಾಜರಥ ಹತ್ತಲೇಬೇಕು. ರಾಜರಥದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಿನಿಕ್ಕು ಅಭಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ, ರಾಜಕಾರಣದ ತಿರುವುಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಕುರಿತು ಏನೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳಲು ಹೋದರೂ it will be a spoiler. ನಿರೂಪನ ಕಥೆಗಿಂತಾ, ಆರ್ಯನ ಕಥೆಗಾಗಿಯೇ ರಾಜರಥ ಹತ್ತಬೇಕಿದೆ. 

ಹೊಸತಾದ ನಿರೂಪಣೆ, ಗಂಡಕ ಮಂಡೂಕ - ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬಳಸದ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳ ಬಳಕೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯ ಹಾಡೆಂದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ತಿಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಮುಗಿದಿರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದೊಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಸಿನಿಮಾ ಮನೋರಂಜನೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ವಿನೂತನ ನಿರೂಪಣೆಯಿಂದಲೇ ಮನಸೆಳೆಯುವ ಚಿತ್ರ ಇದು. ವಿಶ್ವನಾಗಿ ಆರ್ಯ ನೆಗೆಟಿವ್ ಶೇಡ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿರುವ ಅಭಿನಯ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಚ್ಚೋತ್ತುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಭೋಜರಾಜ ಪಿಳಿಕುಳ ನ ಹಾಸ್ಯ, ವಿನಯಾ ಪ್ರಸಾದರ ಕೊಬ್ಬರಿ ಮಿಠಾಯಿ, ನೇಂದ್ರ ಬಾಳೆ ಪಚ್ಚಬಾಳೆ ಹಾಡು ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿಯುತ್ತವೆ. ಅಂಕಲ್ ರವಿಶಂಕರ್ ಹಾಸ್ಯ, ಮಗದೊಂದು ಟ್ವಿಸ್ಟ್ ಗಾಗಿಯೇ ತುರುಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನಿಸದೆ ಇರದು. 

ಮೆಸ್ಸೇಜ್ ಇರುವ ಚಿತ್ರಗಳೆಲ್ಲಾ ಸೀರಿಯಸ್ ಸಿನಿಮಾಗಳೆಂದು ಬ್ರಾಂಡ್ ಆಗಬಾರದೆನ್ನುವ ಪ್ರಯತ್ನದಂತಿರುವ ಈ ಚಿತ್ರ ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಕೂತು ನೋಡಬಹುದಾದದ್ದು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತಾ ತೆಲುಗಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ ಆಗುತ್ತದೆನ್ನುವ instinct ಇದೆ. ಕಾದು ನೋಡೋಣ. A good watch.

Padmaavat: An Onscreen Epos

★★★1/2

For a movie that received a lot of one and a half stars from big media houses, I had given up the thought of watching the movie. All the commotion that followed the controversy that had to be solved by judiciary intervention might also have been an abetment terming it a publicity stunt.

Watching the video song of Ek dil ek jaan, I finally decided to watch the movie. Even if the movie would bore me, sets and music could come to my rescue, or so I knew. We went to watch morning show and there were hardly 12 people in the theater for it.

Yes it is a slow movie. It does take time and effort to get the feel of Rajputana and Khilji dynasties. And each scene is twined carefully to create the required impact. It is a movie that appeals for only audience who have patience to read a book. Poetic freedom is the essence of any epic that is woven on the historic events. Since history does not tell us word by word of what has actually happened, each interpretation between the lines can be different. Also when the history has been created majorly by the winning side of the story, one can't take history for fact. I wish the Karni Sena could have watched the movie before pulling all the stunts that it did. 

It looks like Bansali has focused most on grooming the character of Sultan Alauddin Khilji than the others in the movie. His costumes, lighting moderation and each frame that Ranveer Singh is in, is solely focused on bringing out his character and Ranveer Singh has scored a full on ten for his performance. Jim Sarbh as Malik Kafur has performed very well as an able sidekick and a blind supporter of each weird move of Sultan. Deepika Padukone as Padmaavati has shone during the introduction and an effective climax. Shahid Kapoor as Chittor's Maharaja leaves his impact in the chemistry with Rani Padmaavati and in the final battle with Sultan. 

Dialogues by Prakash Kapadia is a highlight of the movie too. "सर धर से अलग होजाये तब भी हाथ में तलवार चलताराहे, वो है राजपूत" kind of dialogues are not easy to fade away from the viewer's memory. Music and timely songs that blend with the movie are a plus.

Bottom-line is, it takes a relaxed mood and an open mind to enjoy this movie. There's lots to absorb and the movie is deliberately been made a slow one. Having said that, the movie doesn't bore you if you have the patience to have watched a full fledged dance performance or read good novels. 

P.S: Of course do not expect a cabaret or dramatic turns to an already known history. 

(For all those who could not understand the meaning of seemingly small word epos, I couldn't find a better exact translate of mahakavya (ಮಹಾಕಾವ್ಯ) to express what I wanted to convey. This throws me into one of the hollow of English language in which I occasionally find myself at loss of words to convey thoughts)

Sita: Warrior of Mithila - Amish Tripathi : A Review

Sita: Warrior of Mithila has come out after a long wait of almost 2 years through which I personally have forgot a lot of Scion of Ikshvaku I had read. This book here reminds a lot of scenes from the earlier book and at some point feels like this would have been a chapter in Scion of Ikshvaku instead of being an independent book.

But the upbringing of Sita, her childhood, an insight into her character are definitely a welcome. I have many times wondered how Sita could survive in Dandakaranya for 14 years when in exile, bearing the hard way of forest dwelling if she was raised just like a delicate princess just to be married and live like a queen. Either she should have had an arduous training during her childhood which helped her to endure the exile, or her conviction to walk with her husband in all walks of life must be unshakable. And Sita being trained like a warrior also could be a possibility, which we do not get much to perceive much from the epic of Valmiki Ramayana.

But I somehow feel that Amish is great in explaining what happens with nature, forest, and animals more than what is happening to characters of his novel. His novels are gripping when he explains these in detail.

Like Scion of Ikshvaku, there is woven story about Sita’s Mithila too, and the way that small city is ruled by Sita’s Mother more than Janak, and the larger politics that happen in Sapt Sindhu makes us keep reading the book.

May be I liked Amish’s Shiva Trilogy since it was completely different from the Shiva Purana though difficult to digest Ganesh and Durga as Nagas. But this series seems to be totally just meant to satiate the whim of the author that is nowhere connected to Ramayana except names and places. He also addresses Sapt SIndhu as India a few times, which was non-existent in the Ramayana timeline.

But the reader will enjoy the book thoroughly if read as just another work of Amish. The city security features, war scenes, each bit in forest is a good read in the novel. Rest said, I am not liking this Ram Chandra Series a lot and I might rethink before picking his next book which he says that the same story will be from the perspective of Ravan. My question is, when the context of literary intricacy is not much, the author could elaborate only the non-repeating parts of the story, instead of rather putting the same parts of the story in another person’s perspective, unless their experience of the same situation is vastly different from what has already been told!

ನೀರ್ ದೋಸೆ :ಇಷ್ಟ್ ದಿನ ಆದ್ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದ್ ವಿಮರ್ಶೆ

Disclaimer: ಇಷ್ಟ್ ದಿನ ಆದ್ಮೇಲೆ ಈಗ್ಯಾಕೆ ನೋಡ್ಬೇಕನ್ನಿಸ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ೬ವಾರ ಆದ್ಮೇಲೂ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದ ತುಂಬಾ ಜನ ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. ನೋಡಿದೋರೆಲ್ಲ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಲ್ಲಿ "ನೋಡಿ. ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ" ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ಓದಿಯೇ ಹೋದ್ವೇನೋ. ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಐಟಂ ಸಾಂಗ್ ಥರ ಎಂಟರ್ಟೈನಿಂಗ್ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಸಿನಿಮಾ ಒಂದರ ವಿಮರ್ಶೆ ಬರೀತಿದ್ದಾಳೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೇ ತಾವು ಪೂರ್ವಗ್ರಹಿಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಓದುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ.  

ನೀರ್ ದೋಸೆನೋ ಮಸಾಲ್ ದೋಸೆನೋ ಅಂತ ಟೈಟ್ಲೆ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಆಗೋ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಓಪನಿಂಗ್ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕಾ ದ್ವಂಧ್ವಾರ್ಥಗಳು. ಆದ್ರೆ ದತ್ತಣ್ಣ-ಜಗ್ಗೇಶ್ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡ್ತಾ ಹೋದಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಇಷ್ಟವಾಗ್ತಾ ಹೋಗ್ತಾರೆ. "ಸಪೂರ ಕಟಿ" ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ಯಾಕಿಂಥಾ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಹರಿಪ್ರಿಯಾ ಒಪ್ಪಿದ್ರೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೋ, ಅದೇ ಪಾತ್ರದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯ ಮುಂದೆ ಅರಿವಾಗ್ತಾ ಹೋಗ್ತದೆ. ಸಾಧಾರಣ ಜನರನ್ನ ನೀರ್ ದೋಸೆಯ ಎಳೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿರುವ ಚಿತ್ರ ಇದು. ಎಷ್ಟು ನಗಿಸುತ್ತೋ ಅಷ್ಟೇ ಒತ್ತರಿಸುವ ಫೀಲ್ ತರುವ ನಾಲ್ಕಾದರೂ ಸಂದರ್ಭಗಳು. ದತ್ತಣ್ಣ ತನ್ನ ಅಕ್ಕನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ, ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವ ಪರಿ-touchy ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ. ಜಗ್ಗೇಶ್ ಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯೊಡನಿರುವ ಭಾವದ ನಂಟೂ ತಂದೆ-ಮಗನ ಮಧ್ಯೆ ಅಪರೂಪದ್ದು. ತಂದೆಯ ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ಆಸೆಗಳನ್ನೂ ಮರೆಯದೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಕೊನೆ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕಳೆವಂತೆ ಮಾಡುವುದು, ಕ್ಯಾಬರೆ ಡ್ಯಾನ್ಸರ್ ಹರಿಪ್ರಿಯಾಳ ಗತವನ್ನು ಕೆದಕದೆ ಆ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೂ ನೀಡಿರುವ ಮಾನವೀಯ ಮೆರುಗು, ಮೂಲಾ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಮೂವತ್ತಾರಾದರೂ ಮದುವೆಯಾಗದೆ ಉಳಿದು ಜಗ್ಗೇಶ್ ನನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವ ಸುಮನ್ ಹಾಗು ಏನೇ ಆದರೂ ಹೆಣದ ಗಾಡಿಯ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಲಿಚ್ಛಿಸದೆ ಜಗ್ಗೇಶ್-ಹರಿಪ್ರಿಯಾ-ದತ್ತಣ್ಣನ ಗುಂಪು ಕಂಡು ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಗಿ ಹೌಹಾರುವ ಅವಳ ಅಪ್ಪ - ಎಲ್ಲವೂ ಸರಳ ಸಂಬಂಧಗಳ ಜಟಿಲ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳಿಂದೇರ್ಪಡುವ ನವಿರು ಹಾಸ್ಯದ ಕಥೆ-ಅಗತ್ಯ ದ್ವಂದ್ವ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಕಳೆದು ಹೋಗ್ತಿರೋ ಮಾನವೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರವಾಗುವ ಜನಗಳನ್ನ ಹೇಗೆ ಸಹಜವೆನ್ನುವಂತೆ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೌಲ್ಯ ಹಾಸ್ಯದಲ್ಲೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕೋ ಸರಳತೆ ತೋರಿಸಿಕೊಡೋ ಸಿನಿಮಾ ಇದು.

ಕಥೆಯ ಓಘ ಒಂದೇ ಸಮನಾಗಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ಅನಾವಶ್ಯಕವೆನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಉದ್ದದ ದೃಶ್ಯಗಳು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲಕಡೆಯೂ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಆಸಕ್ತಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾಗಿದೆ. ನಿರೂಪಣೆಯೇ ಈ ಚಿತ್ರದ ಬಂಡವಾಳ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಥೆಯ ಪೂರ್ಣ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ ವಿಜಯ ಪ್ರಸಾದ್ ಗೇ ಸಲ್ಲಬೇಕು. ದತ್ತಣ್ಣ ಅಂತೂ ಸಿಂಪ್ಲಿ ಸುಪರ್ಬ್. ಕಲಾವಿದರೆಲ್ಲರೂ ತಂತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಛಾಪೊತ್ತುತ್ತಾರೆ.

ಕೊನೆಗಂತೂ ನೀರ್ ದೋಸೆ ನೋಡಿದೋರ್ಯಾರಿಗೂ ಸಿನಿಮಾ ನಿರಾಸೆ ಅಂತೂ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲ. ಮುಜುಗರ ತರಿಸುವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ಇವು ಈ ಸಿನಿಮಾಗೆ ಅವಶ್ಯಕ ಅನ್ನಿಸುವಂಥಾ ಚಿತ್ರ. ನನ್ನ ಹಾಗೆ A ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಅನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಇನ್ನೂ ನೋಡದಿರೋ ಮಂದಿ ಇದ್ರೆ, ಆದಷ್ಟ್ ಬೇಗ ನೋಡಿ ಬನ್ನಿ. ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ಅತಿರೇಕ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಸಿನಿಮಾ ಇಷ್ಟವಾಗದಿರಲು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ.

ಕಿರಗೂರಿನ ಗಯ್ಯಾಳಿಗಳು : ಸಿನಿಮಾ V/s ಕಥೆ

ಬಯಲುಸೀಮೆಯ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಹಳ್ಳಿ ಕಿರಗೂರಿನ ದೆವ್ವದಂಥಾ ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಾಗುವ ಚಿತ್ರಣ. ಭಯಂಕರ ಗಾಳಿಗೆ ಬುಡ ಕಿತ್ತು ಬೀಳುವ ದೊಡ್ಡ ಮರವಿದೆ- ಗಾಳಿಗಿಂತಲೂ ಜೋರಾದ ಗಯ್ಯಾಳಿಗಳ ಬೈಗುಳಗಳಿವೆ-ಥಳಿಸುವ ಹೆಂಡಂದಿರಿದ್ದಾರೆ - ಸರ್ಕಾರೀ ವಾಹನ ಬಂತೆಂದ ಕೂಡಲೇ ಅದ್ಯಾವ ಜನವೆಂದು ಕೂಡ ನೋಡದೆ ಪೇರಿ ಕೀಳುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆ- ಹೆಣವೊಂದಕ್ಕೆ 3 ದಿನ ಇಲಾಜೆಂದು ದುಡ್ಡು ವಸೂಲಿ ಮಾಡುವ ವೈದ್ಯನಿದ್ದಾನೆ-ದೂರದೂರುಗಳಿಂದಲೂ ಹುಳುಕು ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬರುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆ-ನಗೆಬುಗ್ಗೆ ಹರಿಸುವ ರೋಚಕ ಪಂಚಾಯಿತಿಯಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಬಯಲುಸೀಮೆಯ ಜನರ ಮುಗ್ಧತೆ ಇದೆ- ಆ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿದ್ದಾರೆ- ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವ, ಆದರೆ ಹೆಂಡಿರೆಂದರೆ ದುಡಿಯುವ ಎತ್ತುಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ, ಸಂಜೆಯಾದರೆ ಸಾರಾಯಿ ಮೆದ್ದು ಓಲಾಡುವ ಗಂಡದಿರಿದ್ದಾರೆ- ಸಬ್ಸೀಡಿ ಆಸೆ ತೋರಿಸಿ ತಾನು ಹಚ್ಚಗಾಗುವ ಗ್ರಾಮಸೇವಕನಿದ್ದಾನೆ-ನಂಬಿಕೆಗೆ ಕಲ್ಲು ಹಾಕಿ ಉಪಾಯವಾಗಿ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಗೆ ಕರೆಸಿ ಥಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಪೇದೆಯಿದ್ದಾನೆ-ಮುಗ್ಧ ಜನರ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿರುವ ಮಂತ್ರವಾದಿಯಿದ್ದಾನೆ-ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಬಿತ್ತುವ ಜಾತಿ ಜಗಳಗಳಿವೆ.

ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಕಥೆಯೊಂದು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಬರ್ತಿದೆ ಅಂತ ತಿಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಕಾಯಲು ಮೊದಲ್ಗೊಂಡವರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬಳು. Trailor ಬರುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಕಥೆಯ ಪ್ರಸ್ತುತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಕಥೆಯನ್ನು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿಡಿಸುವಲ್ಲಿನ ಸಾಧ್ಯಾಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂಶಯ ಪಟ್ಟಿದ್ದೆ. Trailorನಲ್ಲಿನ ಸಾಮ್ಸನ್ ಹಿಂದಿನ ಪೀಚಲು ಹಲಸಿನ ಮರ ನೋಡಿ ಇಷ್ಟೇನಾ ಅಂತ ನಿಡುಸುಯ್ದಿದ್ದೆ. ಕಥೆಯ ಮುಖ್ಯ ಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವುದೇ ಒಂದು ಹೆಬ್ಬಲಸಿನ ಮರ. ಅದೂ, ತಿರುಪಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಾಂಡದ ಕಡಿಯಲಾಗದ ಹೆಮ್ಮರ. ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶವಾದರೂ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತರುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲವಾ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಏರಿಗಳೆಲ್ಲಾ  ಬರಡಾಗಿ ಆಮೇಲೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ನೆಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ನೀಲಗಿರಿ ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದ ಬಯಲುಸೀಮೆಯ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಭಾರೀ ಮರ ಬಂದೀತಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ, ಅಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೆ.

ನಿರ್ದೇಶಕಿ ಸುಮನಾ ಕಿತ್ತೂರು ಕಥೆಯನ್ನು ತೆರೆಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವಾರು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿ ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಿರಗೂರನ್ನು ಚಿತ್ರವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಗ್ನಿಶ್ರೀಧರ್ ಚಿತ್ರಕಥೆ wonderful. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯೂ ಪಾತ್ರದೊಳಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಎರಕ ಹೊಯ್ದುಕೊಂಡಷ್ಟು ದಿವಿನಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಚಿಕ್ಕ ಪಾತ್ರವಾದರೂ ಪ್ರಕಾಶ್ ಬೆಳವಾಡಿಯವರ ಪಾತ್ರ ಹಾಗು ಸನ್ನಿವೇಶ ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿಯುತ್ತದೆ. ಶ್ವೇತರವರು ಅಭಿನಯ ಹಾಗು ಆ language dialect ನಿಂದ ದಾನಮ್ಮನಾಗಿ,  ಮಾತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಾಡುವ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಸೋನು, ಮರ ಕುಯ್ಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೊಗಳೆ ಕುಯ್ಯುವ ಸ್ಯಾಮ್ಸನ್ ಆಗಿ ಯೋಗಿ ಕಾಡುವ ಛಾಪೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಾದಿರುವವರ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ತಣ್ಣೀರೆರೆಚುವಂತೆ multiplexಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮತ್ತೊಂದು show. ದೃಶ್ಯವೊಂದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವವರೆಲ್ಲಾ ಛೆ ಕಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನಿಡುಸುಯ್ಯುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನ ಬೈಗುಳಗಳು mute. ಕಥೆಯನ್ನೋದಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಚಿಕ್ಕ ಹೆಬ್ಬಲಸಿನ ಮರ. ಮೂಲ ಕಥೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದಿರುವ ಎರಡು ಪಾತ್ರ ಹಾಗು ಕೆಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಜೋಡಣೆ. ಮೊದಲರ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಉಳಿದರ್ಧದ ಉತ್ತಮ ಓಘ- ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನ್ಯೂನತೆಗಳಿದ್ದರೂ ನೋಡುಗರನ್ನು ನಕ್ಕು ಸಾಕಾಗಿಸುವ ಚಿತ್ರ.
ಗಯ್ಯಾಳಿಗಳ  ಬಿಡುಗಡೆಗೂ ಮುನ್ನ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಕಥೆ ಓದಿಕೊಂಡು ತಯಾರಾಗಿದ್ದು ಸಾರ್ಥಕವಾಯ್ತು ಬಿಡಿ J

ರಂಗಿತರಂಗ: ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲ; ಮೆಚ್ಚುಗೆ

ಬಣ್ಣದ ಅಲೆಗಳು- ರಂಗಿತರಂಗ. ತುಳುನಾಡ ಸೀಮೆಯ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೊಳೆದು ಬಣ್ಣ ಬಳಿದಂತಿರುವ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರು, ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸ ವಾಸವಾಗಿರುವ ನಂಬಿಕೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಆ ಸಿರಿ ಮೊಳಕೆಗಳು ಇಣುಕುವ ತಳಗಾಣದ ಬಾವಿ, ಯಕ್ಷಗಾನದ ಸದ್ದು -ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ತೆಗೆದ ಸವಿ ಈ ಚಲನಚಿತ್ರಕ್ಕೆ. ಅನುಪ್ ಭಂಡಾರಿ ಇದರ ನಿರ್ದೇಶನ ಮತ್ತು ಹಾಡುಗಳ ಸೂತ್ರಧಾರರು. ಈ ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿರುವ Post- ಕರೆವ-ಓಲೆ --ಕರೆಯೋಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಡು ಕೇಳಲು ಇಂಪು- ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ. ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗೀಚಿ ಅದೇ ಸಾಹಿತ್ಯವೆನ್ನುವ ಪರಮ ಅಸಹ್ಯಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅನುಪ್ ಭಂಡಾರಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯ (ಉದಾಹರಣೆ:"ಕರದಲ್ಲಿ ಕಲಮಾ ಹಿಡಿದು ಕರಿಶಾಹಿ ಬರೆದೋಲೆ") ತೊಳೆದ ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಕಾಣುವುದು ಸತ್ಯ. ಇತರೆ ಹಾಡುಗಳೂ ಮತ್ತೆ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಗುನುಗುವಂತಿವೆ.

ರಂಗಿತರಂಗ ಅನ್ನುವುದು ಅನಷ್ಕು ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಥಾನಾಯಕ ಹೊರತರಬೇಕೆಂದಿರುವ ಕಾದಂಬರಿ. ಕಮರೊಟ್ಟು ಅನ್ನುವ ನಾಲ್ಕಾರು ಮನೆಗಳ ಊರಿಗೆ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ನಾಯಕ ಅಲ್ಲಿನ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ಮತ್ತು ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ತರರೊಂದಿಗೆ ಗೆಳೆತನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಬಂದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೂ ಅಧೀರಗೊಳಿಸುವ ಘಟನೆಗಳು ಕಮರೋಟ್ಟುವಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪ್ರಭಾವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ವಿರೋಧವನ್ನೂ ನಾಯಕ ಗೌತಮ್ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತೆ? - ನೋಡಿ ತಿಳೀರಿ. 

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬಂದ ಭಯ-ಭೀಭತ್ಸ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ರಂಗಿತರಂಗ ಅತ್ಯುತ್ತಮ. ನಿರೂಪ್ ಭಂಡಾರಿ ಸಹಜ ಅಭಿನಯದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲರ್ಧದಲ್ಲಿ ರಾಧಿಕ ಚೇತನ್ ಅಭಿನಯ ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಉಳಿದರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವಂತಿಕಾ ಶೆಟ್ಟಿ ಮನಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಅರವಿಂದ್ ರಾವ್ ಖಡಕ್ ಮತ್ತು corrupt ಪೋಲಿಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಮಿಂಚಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಯಿಕುಮಾರ್ ನಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆಯಂತೂ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾಗು ನಟನೆ ಈ ಚಿತ್ರದ ಜೀವಾಳ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ದೃಶ್ಯಗಳು ಕೆಲವಾರು ಬಾರಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುತ್ತವೆ.

ರಂಗಿತರಂಗಕ್ಕೆ IMDB ranking 9.5. ಈ ವರ್ಷದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ranking. ಬಾಹುಬಲಿ ತೆರೆಗೆ ಬರುವ ವಾರದ ಮುಂಚೆಯಷ್ಟೇ ಈ ಹೊಸ ಮುಖಗಳ ಚಿತ್ರ ಬಂದದ್ದು ಹಲವಾರು ಜಿಲ್ಲಾಕೆಂದ್ರಗಳಿಂದಲೂ ರಂಗಿತರಂಗ ಎತ್ತಂಗಡಿಯಾಗಲು ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಬಾಹುಬಲಿಯ ನಂತರ ಬಜರಂಗಿ ಭೈಜಾನ್, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಶ್ರೀಮಂತುಡು ಗುಂಗು, ಹೊಸ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ಮಳೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡೂ ಜನರ ಬಾಯಿಂದ ಬಾಯಿಗೆ ಹರಡುತ್ತ, ಮಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎರಡು ಮತ್ತೊಂದು ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೂ ಹೌಸ್ ಫುಲ್ ಕಾಣುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ರಂಗಿತರಂಗಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಯಶಸ್ಸು ಸಿಗಲಿ ಅಂತ ಹಾರೈಸೋಣ. ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾಗಳೆಂದರೆ ತುಚ್ಛವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಮಂದಿ ನೋಡಲೇ ಬೇಕಾದ ಚಿತ್ರ. ಮೆಚ್ಚದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಮಾತಾಡಿ...    

The Da Vinci Code: Dan Brown

The book tells you the story of the royal bloodline of Jesus (Yes! You read it right!!) and advocates that it is being protected by a secret society called the Priory of Scion, with no intentions to release the secret to the world.

The Da Vinci Code which had created a huge debate from around the world when it was released was again in my hands after a decade of having read it once. Yet I felt as if I had never read it before, that someone had illustrated its story long back which had become hazy over all these years. May be it was because I was so naive in understanding the story since I was unaware of everything regarding religion in depth. I had only read it as a suspense thriller. When the descriptions and the knowledge surrounding it in your brain do not fit, you can hardly understand the concept.

I studied in a convent school and all that I knew as an adolescent was that the church blamed women because of the supposedly original sin of Eve by munching on the fruit of knowledge in Eden Garden. During the discussions among the characters of novel, it will dawn on you that the lore of sacred feminine is being sung everywhere through the artwork of great people of the past. I did a little research on internet and found supporting data for both sides of the debate. Hence, conclusions are tough to be drawn.

Every page of this book is a quest for the long lost secret. The reader finds himself drawn into the nerve racing escapade of a symbologist Robert Langdon and a cryptologist Sophie Neveu. You keep guessing the mastermind behind the plot threatening the very existence of proof to sacred feminine and the book has managed to keep it to itself till the last fifty pages. The plot is well spread across France and England and the events within two days.

The reader will be left with more thinking on the subject even after racing through the novel. The novel leaves you with a hint that the best kept secrets in history are for the good of mankind; revealing secrets is not the only way to make them obvious.

ಧರ್ಮಶ್ರೀ -ಎಸ್ ಎಲ್ ಭೈರಪ್ಪ

(ಇತ್ತೀಚಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಮರುಮತದಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಭೈರಪ್ಪನವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವರ ಉತ್ತರ- "ನಾನು ೧೯೫೯ ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಧರ್ಮಶ್ರೀ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಮರುಮತದಾನದ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ನಿಲುವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ" ಎಂದು. ಅವರ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನೋಡಿಯೇ ಧರ್ಮಶ್ರೀ -ಯನ್ನೋದಿದೆ. )

ಮತಾಂತರದ ಮುನ್ನ-ನಂತರದ ಭಾವನೆ-ಸಂಸ್ಕೃತಿ-ಸಂಬಂಧಗಳ ಘರ್ಷಣೆಯೇ ಇಲ್ಲಿನ ಕಥಾವಸ್ತು. ಸಿರಿ,ಪದವಿಗಳಿಗಾಗಲ್ಲದೆ ಓದಿ ಜ್ಞಾನವಂತನಾಗಬೇಕೆಂಬ ಒಂದೇ ಆಸೆಯಿಂದ ತನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನಾ ಪಡಿಪಾಟಲು ಅನುಭವಿಸುವ ನಾಯಕ ಪದವಿ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಲಿಲ್ಲಿಯೆಂಬ ಕ್ರೈಸ್ತ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹುಡುಗನಾದ ಆತ ಮುಂಚಿನಿಂದ ಚರ್ಚೆಯಿಂದಲೂ, ಅಧ್ಯಯನದಿಂದಲೂ ಹಿಂದುತ್ವದ ಕುರಿತು ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಡೆಗೆ ಬಹಳವಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಟ್ಟ ಲಿಲ್ಲಿಯು ಇವನೊಡನೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತ ಮಾಡುತ್ತ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದೆಡೆ ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ವಾಲುತ್ತಾಳೆ. ಹಿಂದುತ್ವ ಒಂದು ಧರ್ಮವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಆಚರಣೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ಹಿಂದುವಾಗುತ್ತ ಬಂದ ಲಿಲ್ಲಿಯೆಡೆಗೆ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೂರವಿರಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಮದುವೆಗೆ ತಮ್ಮ ಮತಗಳು ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಹಿಂದೂವಾಗಿ ಲಿಲ್ಲಿಯನ್ನು ಮತಾಂತರಿಸಿದರೆ ಆಗುವ ಪಲ್ಲಟಕ್ಕಿಂತ ತಾನೇ ಕ್ರೈಸ್ತನಾದರಾಯಿತೆಂದು ತನ್ನ ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಗದ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನ, ತನ್ನ ಸ್ವಜಾತೀಯರನ್ನ ವಿಮರ್ಶಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅಂತೆಯೇ ಮತಾಂತರ ಹೊಂದಿ ಆಕೆಯನ್ನು ವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅದೆಷ್ಟೇ ತಿಣುಕಾಡಿದರೂ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಒಗ್ಗಲಾರ-ತನ್ನ ಪೂರ್ವಾಶ್ರಮದ ಬಂಧಗಳಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸಂಬಂಧಪಲ್ಲಟಕ್ಕಿಂತ ತನ್ನಲ್ಲಾದ ಭಾವ ಪಲ್ಲಟ ಸಹಸ್ರಾರು ಪಾಲು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಸಮಾನಮನಸ್ಕನೊಬ್ಬನ  ಸಲಹೆಯಂತೆ ಲಿಲ್ಲಿಯೊಡನೆ ಮರುಮತಾಂತರಗೊಂಡು ಆರ್ಯಸಮಾಜಿಗನಾಗುತ್ತಾನೆ. 

ಯಾವ ಚರ್ಚಾಪ್ರಾವೀಣ್ಯತೆಯನ್ನು ಮತಾಂತರವನ್ನ ಖಂಡಾತುಂಡವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದನೋ ಆ ವಾಕ್ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಶಪ್ಪರು ಮತಾಂತರ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಾಗ, ಮತಾಂತರಗೊಂಡದ್ದಕ್ಕೆ ಮರಣಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಂದೆಯಿಂದಲೂ ಮೌನ ನಿರಾಕರಣ ಕಂಡಾಗ, ಆತ ಅಪರಾಧೀ ಭಾವದಿಂದ ಕುಗ್ಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ತಂಗಿ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಅತ್ತಿಗೆಯೆಂದು ಸಂಬೋಧಿಸದೇ ಇದ್ದಾಗ ಏಳುವ ತಳಮಳ- ಹಿಂದೂ ಹಿತೈಷಿಗಳ ಮದುವೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸಮಾನ ಆತಿಥ್ಯದಲ್ಲೂ- ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರ ಇದರಿಂದ ಬೇರೆಯಾಯಿತಲ್ಲ, ಎಂಥಹಾ ಸಮಾನ ಧರ್ಮೀಯರಂತೆ ಕಂಡರೂ ಆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗ ನಾವಲ್ಲದೇ ಹೋದೆವಲ್ಲ-ಎಂಬ ವಿರೋಧಾಭಾಸವಾಗಿ ತಳಮಳ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ.

ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವು-ಒಲವಿದ್ದೂ, ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದು ಕ್ರೈಸ್ತನಾಗುವ ಸತ್ಯನ ತಾಕಲಾಟವನ್ನ ಕಾದಂಬರಿ ಶಕ್ತವಾಗಿ ಮೂಡಿಸಿದೆ.  ಮತಾಂತರ-ಮರುಮತಾಂತರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಸಮಯ ಧರ್ಮಶ್ರೀ ಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಂತೂ ತಕ್ಕುದಾಗಿದೆ.

ನಾನೊಬ್ಬ ಹಿಂದೂವಾದಿ. ಆದರೂ PK ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದಾನೆ

PK ಅನ್ನೋ ಸಿನಿಮಾ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿದೆ. ಆಮೀರ್ ಖಾನ್ ಚಿತ್ರ ಅಂತ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಬಿದ್ದು ನೋಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಕ್ಸ್ ಆಫೀಸ್ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೀತಿದೆ ಚಲನಚಿತ್ರ.

ಈ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೊಂದು ಧರ್ಮದ ಕುರಿತ ಮಾರ್ಮಿಕ ಚರ್ಚೆ. ಇತರೆ ಧರ್ಮಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹಿಂದೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಗೆಳೆಯಲಾಗಿದೆ, ಅವಹೇಳನಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅನ್ನೋದು ಚರ್ಚೆಯ ಒಂದು ಮಗ್ಗುಲಾದ್ರೆ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಯುವಕ ಭಾರತೀಯ ಹಿಂದುವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮೋಸಮಾಡಿದ ಅಂದುಕೊಂಡಾತ  ಆಕೆಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಡೋದ್ರಿಂದ, ಇದು ಲವ್ ಜಿಹಾದ್-ಅನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು ಚರ್ಚೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮಗ್ಗುಲು. 

ಗದರ್- ಚಿತ್ರ ಬಂದಿತ್ತು  ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ. ಹೀಗೇ ಮುಗಿಬಿದ್ದು ನೋಡಿದ್ರು ಜನ. ಖಾನ್ ಗಳ್ಯಾರೂ ನಾಯಕನಾಗಿರದ ಚಿತ್ರ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ವಿಭಜನೆಯ ಸಮಯದ ರಕ್ತಕಣ್ಣೀರಿನ ಚಿತ್ರಣ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನೀ ಯುವತಿಯನ್ನ ಭಾರತೀಯ ಸಿಖ್ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಕಥೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ನಡೀಲಿಲ್ಲ? ಓಹ್! ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ ಅಂದ್ರೆ ಹುಡುಗ ಮುಸ್ಲಿಮನಾಗಿರಬೇಕಲ್ವೇ? ಷಾರುಖ್ ಖಾನ್ ಗೌರಿಯನ್ನ ಮದುವೆಯಾದದ್ದೂ ಲವ್ ಜಿಹಾದೇನೆ ಹಂಗಾದ್ರೆ? ಆಮೀರ್ ಖಾನ್ ತನ್ನ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತಲಾಖ್ ನೀಡಿ ವರಿಸಿದ್ದು ಕಿರಣ್ ಎಂಬಾಕೆಯನ್ನ. ಹಾಗಾದ್ರೆ ಅದೂ ಜಿಹಾದ್ ಬಿಡಿ. ಐಶ್ವರ್ಯಳನ್ನ ನೋಡಿ. ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡ್ಳು. ಕೊನೆಗಾಕೆ ಸಲ್ಮಾನ್ ಖಾನ್ ಎನ್ನುವ ಜಿಹಾದಿಯ ಬಲೆಯಿಂದ ಅರುಗಾದಳು ಪಾಪ. ಹೆಸರಿಸ್ತಾ ಹೋದರೆ ಇಂಥಾ ಸೆಲಿಬ್ರಿಟಿ ಜೋಡಿಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಬೆದಕಿ ನೋಡಿ. 

ನಾನಿಲ್ಲಿ ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ ಒಂದು ವ್ರಣವಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿಲ್ಲ. ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ ನ ಕೋನದಲ್ಲಿ PKಯ ಜಗ್ಗು- ಸರ್ಫಾರಾಜ್ ರ ಪ್ರೇಮಕಥೆಯನ್ಯಾಕೆ ನೋಡೋಣ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರೂ PK ವಿರುದ್ಧ ಕೂಗಬೇಕು ಬಿಡಿ. ಜಗ್ಗುವಿನ ಒಂದು ಕರೆಗಾಗಿ ಸರ್ಫಾರಾಜ್ ಯಾಕಾಗಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಾ ಕಾದ? ಈಗಾಗಲೇ ಆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿರುವಿರಾದರೆ, ಆ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆ ನಿಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಆರ್ದ್ರ ಭಾವ ಮೂಡಿಸಲೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಕೋಮು ದ್ವೇಶವುಕ್ಕಿ ಮೂಗು ಕೆಂಪಗಾಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಕ್ತ ನುಗ್ಗಿದಂತಾಗಲಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ? 

ಇದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ-ಕಂಡರಿಯದ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಿಂದ-ಬೆದಕಿ ನೋಡಿದರೂ ಸಿಕ್ಕದ- "ಅಂತಃಕರಣವಿರುವವರು" ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಬಂದೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಅಥವಾ ಒಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಪಾತ್ರ ಬರಲೇ ಬಾರದೇ? ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ನಾವು ಮುಸ್ಲಿಮರು ಅದೆಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವರು ನೋಡಿ ಅಂತಂದುಕೊಂಡರೇನಡ್ಡಿ? ಐತಿಹಾಸಿಕವಲ್ಲದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಚಿತ್ರಕ್ಕಷ್ಟು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯ ಬೇಕಾ? 

ಇನ್ನು ಧರ್ಮ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯ ವಿಚಾರ. ಓಹ್ ಮೈ ಗಾಡ್ ಎನ್ನುವ ಚಲನಚಿತ್ರ ಬಹಳಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ದ್ಹೊಂಗಿ ಗುರುಗಳ, ಭಕ್ತರ ಭಯವನ್ನು Encash ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಿಂದೂ ಗುರುಗಳ ಪಾತ್ರವೂ ಇತ್ತು. PK ಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಮಾತುಗಳು, ದೃಶ್ಯಗಳು ಕೂಡ ಇದೇ ಚಿತ್ರದ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಎನ್ನಿಸುವುದು ಖಂಡಿತಾ. ನಿರೂಪಣೆ ಬದಲಾಗಿದೆಯಷ್ಟೇ. ಓಹ್ ಮೈ ಗಾಡ್ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗ್ಯಾಕೆ ಪಾತ್ರವಾಯ್ತು ಮತ್ತೆ? ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ಹಿಂದೂಗಳೆಂದಲ್ಲವಷ್ಟೇ? ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ಮಾತು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ. ಅನ್ಯಾಯವನ್ನ ಖಂಡಿಸಲೇಬೇಕು ಹಿಂದೂಗಳು. ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ಜಿಹಾದ್ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ತಾಂಡವವಾಡಿ ಹಿಂದುತ್ವವನ್ನೇ ಮುಗಿಸಿಹಾಕುವ ದಾರ್ಷ್ಯ ತೋರಲು ಹವಣಿಸೀತು ಎಚ್ಚರ! 

ಆದರೆ ಒಂದು ಉದಾತ್ತ ಉದ್ದೇಶವುಳ್ಳ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಕೋಮು ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡಿದೆಯೆಂದು ಅಪಾದಿಸೋದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ದಯಮಾಡಿ ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ವಿಮರ್ಶಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದನ್ನ ಮೆಲುವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಹೊರಟಿದೆ PK. ಉತ್ತರಿಸುವ ದಾರ್ಷ್ಯ ಎಲ್ಲೂ ತೋರಿಲ್ಲ. ವಿಮರ್ಶೆಗೊಳಪಡದ ಯಾವ ಧರ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ PKಯಲ್ಲಿ. ಬೇರೆಯವರು ಹೇಳೋದನ್ನ, ಕಮೆಂಟಿದ್ದನ್ನ ನೋಡಿ PK ನೋಡದಿದ್ದರೆ ಅದರ ಗ್ಲೋಬಲ್ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ನಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತೀರ. ನೋಡಿದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೊಳಗೊಬ್ಬ PK ಕಂಡು ಒಳಮನಸ್ಸಿಗೆ ಎಂದೋ ಗೋಚರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ತಡಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರೇನೋ. ಎಲ್ಲಾ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಮರೆತು PKಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ, ಅದರಲ್ಲೊಬ್ಬರಾಗಿ ಜೀವಿಸಿ ಬನ್ನಿ ಅಂತ ನನ್ನ ವಿವೇಚನೆಯುತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.

Half-Girlfriend - Chetan Bhagat : A Review

It’s already been months of its release. Compared to all the other ones, this is his only novel which I’ve laid my hands on, so late indeed.

Bhagat has mastered the skills of keeping young readers hooked on to his story, irrespective of what he wants to convey from it. I should say, he has proved it again.

It all starts with Chetan Bhagat in Pune meeting a heart broke young man Madhav giving him his dead half-girlfriend(Riya)’s journal to read. Out of human tendency, the author reads the whole of her journal and then asks Madhav to tell him his version of story.

Well, I must admit there are flaws in narration. In the very beginning Madhav persuading Bhagat to read his girlfriend’s journal just because that guy and Riya had read Chetan’s novel as a part of unconventional English learning, itself strikes a wrong chord. Added to it, Madhav admits that the journal is his priceless possession since he got it after 2 years of their separation; But yet doesn’t want to read it since he wanted to get over her. Madhav has the personal journal of a girl who would withdraw everytime he tried to make her talk about her past. A guy who tried to decode her every expression during each moment together, a guy who has clinged on to past for 2 years thinking about Riya everyday, the only love of his life, yet not curious of what she has in her journal, given any reason, doesn’t seem realistic.

What makes Riya forget her personal journal in the remotest corner of her condo(to go unnoticed for more than 2 years) even after scribbling in it the very day before she cuts off with the world leaving absolute no clues to anyone, but this most evident one, is another loose link in the story.

Apart from that, this novel doesn’t disappoint you. The way Madhav deals with getting grants to his rural remote school from Gates foundation is worth knowing and inspirational as well. Its an eye opener about how vital English-This foreign language is, despite all odds about brainy people being overlooked just for their lack of sound knowledge of English. 

The love story and Madhav trying to make a meaning from their half-baked relationship and all the confusion around it is what that holds the reader till end.

No wonder if you skip parts of it during last chapter in the eagerness to know what happened next, it’s all reasonable!!

(With a wink, lest I did the same!!) 

ಪ್ಯಾಪಿಯೋನ್ ೩ - ಬಾಜಿ - ಪ್ರದೀಪ್ ಕೆಂಜಿಗೆ

ಅವತ್ತು ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೀಟಗಳ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಕೊನೆಯ ದಿನ. "ಪ್ಯಾಪಿಯೋನ್ ೩–ಬಾಜಿ"–ಯ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೂಡ. ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಕ್ತಾಯವೇನೊ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಥೆಯ ಮೂರನೇ ಭಾಗ ಬರುತ್ತದೆಂದಾಗ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವತ್ತೇ ಹೋಗಿ ಕೊಳ್ಳೋಣವೆಂದು ನಮ್ಮೆಜಮಾನರನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸಿದೆ.. ನಗೆಯ ಉತ್ತರ ಸರಿಯೆಂದು ಸೂಚಿಸಿತು. ಅವತ್ತು ಮರೆಯಲಾಗದ ದಿನ.. ಅದ್ಭುತ ಯಾನ ಬರೆದ, ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಜೊತೆ ಮಿಲೆನಿಯುಂನ ವಿಸ್ಮಯ ಸರಣಿಯನ್ನು ಹೊರತಂದ ಪ್ರದೀಪ್ ಕೆಂಜಿಗೆಯವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದೆ.

ಜೈಲುಹಕ್ಕಿ ಪ್ಯಾಪಿಯ ಬಿಡುಗಡೆಯ ನಂತರದ ಕಥೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ. ಬಿಡುಗಡೆಯ ದಿನ ಕಾಣಲು ಕಾತರಿಸಿದ್ದ ಪ್ಯಾಪಿಯೋನ್ (ಪ್ಯಾಪಿಲ್ಲಾನ್) ಹೊರಬಂದು ಮಕೋಪಿಯಾ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಬಿಗಿ ಭದ್ರತೆಯಿಲ್ಲದ ಗಣಿಯ ಚಿನ್ನದ ಗಟ್ಟಿಗಳಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಬೆಂಬಿಡದೇ ಕಾಡುವ ಸೇಡಿನ ಕಿಚ್ಚನ್ನಾರಿಸಲು ಸುಲಭ ಲಾಭ ಸಂಪಾದನೆಯ ಮಾರ್ಗ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶೋಧಿಸುತ್ತಾ ಜೂಜುಕೋರರ ಸಂಗಡಿಗನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಬ್ಯಾಂಕ್ ದರೋಡೆ, ಚಿನ್ನದಂಗಡಿಯ ಲೂಟಿಯ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

ನಿಧಿ ಶೋಧಕರ ಜೂಜಿನ ಧಾಂಧಲೆ ಮೈನವಿರೆಳುವಂತಿದೆ. ಗೆದ್ದವನನ್ನು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಲು ಕಾದು ಕೂತ ಬಲಿಷ್ಠರು. ಸತ್ತರೆಂದು ಮನೆಯವರೆಗೂ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಯುವುದೇ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಆದಮೇಲೆ. ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಯ ಪೋಲೀಸು? ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಫಲ್ಯ ಕೈಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೇನು ರಾಶಿ ಸಂಪತ್ತು ಕೈಸೇರಿತೆನ್ನುವಾಗ ವಿಧಿ ಸೋಲಿನ ಸಂಚು ಹೂಡುತ್ತದೆ. ಭೂಗತ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಯಾವುವೂ ಗೆಲ್ಲದೆ ಕೊನೆಗೆ ವೆನಿಜುವಲಾ ಕಂಪನಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ತೈಲ ನಿಕ್ಷೇಪ ಶೋಧಕರ ಮುಂದಾಳಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಸತ್ಪ್ರಜೆಯಾಗಿ ಗೌರವಯುತ ಬದುಕು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ದೇಶದ ಶ್ರೀಮಂತರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಹೆಸರು ಸೇರಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸರ್ಕಾರ ಆಜೀವ ನಿಷೇಧ ವಿಧಿಸಿತ್ತೋ ಅದೇ ಸರ್ಕಾರ ಅವನ ಮೇಲಿನ ನಿರ್ಬಂಧ ತೆಗೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಭರ್ತಿ 37 ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿ ಅಧ್ಯಾಯವೂ ಮುಗಿಯದೆ ವಿರಾಮ ಕೊಡುವುದು ಓದುಗರಿಗೆ ಕಷ್ಟ. ಪ್ರತಿ ಘಟನೆಯೂ ಪ್ಯಾಪಿಯ ಬಾಳಲ್ಲೊಂದು ಕಾಣದ ಸಂಕ್ರಮಣ. ಆದರೆ ಕೊಂಚವೂ ಎದೆಗುಂದದೆ-ತನ್ನ ವಿಧಿಯನ್ನು ವೃಥಾ ಹಳಿಯದೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅದೃಷ್ಟ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ಯಾಪಿ ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲೂ ಗೌರವ ಮೂಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಲೆಕ್ಕವಿಡದೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ಸುರಿದು ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ಹೋಟೆಲ್ಗಳ ಮಾಲಿಕನಾಗುವ ಪ್ಯಾಪಿ ಓದುಗನ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆತನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹೆಂಗಳೆಯರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಫಲ ಅರಸದ ಪ್ರೀತಿ, ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆತನ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಸ್ಥಿಮಿತ ತಪ್ಪದಂತೆ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ಯಾಪಿಯ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ—ಇಂದು ಇದೇ ಆತ್ಮಕಥೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಅದು ದುರ್ದಷೆ ಅಲ್ಲ, ಕಠಿಣವಾದ ಅದೃಷ್ಟ ಪರೀಕ್ಷೆ. ಜೀವಕೋಟಿಗಳ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯದ ಜೀವನಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ಹೋರಾಟ. ವಿಶ್ವವೆಂಬ ಚದುರಂಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ಆಟ. ಅದೃಷ್ಟ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಉರುಳಿಸಿದ ದಾಳ, ನಡೆಸಿದ ನಡೆಗಳು ಫಲಕೊಟ್ಟವು. ನಾನು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಬಂದೆ ಅಷ್ಟೇ!

((ಇದು ಈ ಸರಣಿಯ ಮೊದಲೆರೆಡು ಪುಸ್ತಕಗಳ ಬಗೆಗಿನ ನನ್ನ ನೋಟ. 

http://suprabhasulthanimatt.blogspot.in/2013/03/blog-post_21.html))

ಯಾನ - ಚಿಂತನೆಗಳ ಅನುರಣನೆ

ಭೂಮ್ಯಾಕಾಶಗಳ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಭಾವದ ನಿಲುಕಿಗೆ ತಂದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿವರಣೆ ಕೊಡುತ್ತಲೇ, ಪಾತ್ರಗಳ ಮನಮಂಥನವನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುವ ಭಾಷೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯದು. ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವೆತ್ತಿಕೊಂಡರೂ ಪೂರಕ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಬರೆಯುವ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಐಐಎಸ್ ಸಿ - ಭಾರತೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗಿದ್ದಾಗಿನ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಗಗನಯಾತ್ರೆ, ಅಂತರಿಕ್ಷಯಾನದ ಬಗೆಗೆಲ್ಲ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೇ ಹೇಳುವಂತೆ, ವಾಯುನೆಲೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಒಡನಾಟದಿಂದ ವಾಯುಸೇನೆ ಮತ್ತದರ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಸ್ತಾರ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿವರಣೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಅಜೀರ್ಣವಾಗುವಂತೆ ಬರೆಯದೆ ಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಹೂರಣವಾಗಿ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ  ನೆಚ್ಚಿನ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸಂಬಂಧಗಳ ಮನಮಂಥನ, ಅವುಗಳ ಸ್ವರೂಪ, ವ್ಯಾಪ್ತಿ, ಸುಪ್ತ ಮನದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಥೆಯೊಳಗೆ ಬೆರೆತು ಹೋಗುವಂತೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಪ್ರಾಕ್ಸಿಮಾ ಸೆಂಟಾರಿಸ್ ನಕ್ಷತ್ರದೆಡೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುವ ಅಂತರಿಕ್ಷಯಾನವೇ ಕಥಾವಸ್ತು.

ಸಂಬಂಧದ ಅಂಟು-ನಂಟು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ? ಯಾವ ಎಳೆತ ಮನಃಬಂಧಕ್ಕೆ ಕಾರಣ? ಅದರ ಮಿತಿ ಏನು? ಏಕರೂಪಿಯಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಸಮಯ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಾಧಿಸಬಲ್ಲದು? ನಾವು ಒಳಪಡುವ ನೈತಿಕತೆಗೆ ಸೌರಮಂಡಲದ ಚೌಕಟ್ಟಿದೆಯಾ? ಅದರಾಚೆಗಿನ ಬಾಧ್ಯತೆಗಳೇನು? ಸೂರ್ಯನೇ ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಆಕರರೂಪಿಯೇ? ನಭೋಮಂಡಲದಾಚೆ ಸಾಗುವಾಗ ಮನದ ಸುಪ್ತ ದುಗುಡಗಳಾವು? ಆಧ್ಯಾತ್ಮದಿಂದಲೋ ಕೆಲಸದಿಂದಲೋ ಈ ಎಲ್ಲ ತುಮುಲಗಳನ್ನು ದೂರವಿರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?- ಈ ಎಲ್ಲ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ತಡಕುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಯಾನ..

ಒಂಟಿತನದ ಸವಾಲುಗಳು, ಪಾತ್ರಗಳು ಅದನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹುಡುಕುವ ದಾರಿಗಳು, ಮತ್ತೂ ಅಂತರ್ಮುಖಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತ, ಹೊಸತನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತ, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಇನ್ನೂ ತೀವ್ರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಯಾನ.

ಭೈರಪ್ಪನವರ ಚಾರ್ ಧಾಮ್ ಯಾತ್ರೆಯ ಅನುಭವವೂ ಇಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವೊಂದರ ಸನ್ನಿವೇಶವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಅವರ ಆತ್ಮಕಥೆ 'ಭಿತ್ತಿ' ಓದಿದ್ದರೂ ಕಾದಂಬರಿಯಾದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ ಯಾನದಲ್ಲಿಯ ಹಿಮಾಯಲಯದ ವರ್ಣನೆಯೇ ಮನಮುಟ್ಟಿತು.

ಯಾನದ ವಸ್ತುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿ ಇದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯೆಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಬರಿಯ ರಂಜನೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಬರಿಯ ವಿಜ್ಞಾನವೂ ತುಂಬಿರದೆ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ, ತತ್ವ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ  ಹೊಳಹುಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಬೇರೆಯದೇ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಯಾನ.

ನನ್ನ ಯಾನ ೨ನೇ ಮುದ್ರಣದ್ದು. ನಿಮ್ಮದು?..

ಒಗ್ಗರಣೆ : ಮನದಾಳಕ್ಕಿಳಿದ ಘಮ

ಒಗ್ಗರಣೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ಈ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡದೇ ಬಿಡಬೇಡೆಂದು ಹೇಳಿದವರೇ. ಪ್ರಕಾಶ್ ರಾಜ್ ಮುಖ್ಯಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದ ಮೇಲೆ ವಿಮರ್ಶೆ ಓದದೇ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ಚಂದವೆಂದು, "ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ; ಹೋಗು" ಅಂದ ಕೂಡಲೇ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದೆ. ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದಾಕ್ಷಣ ಮುಗಿಯಿತೇ? ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಮಗನ ಆಯುಷ್ಕರ್ಮ; ಇನ್ನೊಂದು ಭಾನುವಾರ ಅವನ ಕಿವಿ ಚುಚ್ಚಿಸುವ ಶಾಸ್ತ್ರ. ಎರಡೂ ರಜೆಗಳು ಅವನ "ಹೀಗ್ಯಾಕೆ ಮಾಡಿದಿರಿ....?!!"ಅನ್ನುವ ಅಳು ಸಮಾಧಾನಿಸಿ ಮರೆಸುವುದರಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಯ್ತು. 

ಮೂರು ವಾರಗಳಿಂದ ಕಾದು ಕೊನೆಗೂ ಒಗ್ಗರಣೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಸಾರ್ಥಕ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಖುಷಿ ಆಗಿತ್ತು. ಕಥಾಹಂದರ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿನ ತಾಜಾತನ ಮನಕ್ಕೆ ಮುದ ನೀಡುವಂತಿದೆ. ಪ್ರಕಾಶ್ ರಾಜ್ ರ ನಿರ್ದೇಶನ ಯಾವ ಪಳಗಿದ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ. ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದರೂ ಒಂದೂ ಜಾಳು ಕೊನೆ ಇಲ್ಲ ಚಿತ್ರಕಥೆ- ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ. ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಸಾಲುಗಳು- ಇಳಯರಾಜರ ಸಂಗೀತ, ಚಿತ್ರಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಹೋಗುತ್ತವೆ.

((ಕಥೆಯ ಎಳೆ :

ಒಂದು ರಾಂಗ್ ಫೋನ್ ನಿಂದ ಪುರಾತತ್ವ ಇಲಾಖೆಯ ನೌಕರ ಕಾಳಿದಾಸ (ಪ್ರಕಾಶ್ ರಾಜ್) ಮತ್ತು ಧ್ವನಿ ಕಲಾವಿದೆ ಗೌರಿ (ಸ್ನೇಹ) ಮಧ್ಯೆ ಪರಿಚಯ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಪರಿಚಯ ಸ್ನೇಹವಾಗಿ ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆಯವರೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೀಳಿರಿಮೆಯ ಕಾರಣ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಕಾಳಿದಾಸ ತನ್ನ ಸೋದರಳಿಯ ನವೀನ್ ನನ್ನು ಕಳಿಸಿದರೆ, ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಕಳಿಸುತ್ತಾಳೆ ಗೌರಿ. ))

ಗೌರಿ ತನ್ನಮ್ಮನ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೇ ಅಳಲು ತೊಡಗಿದಾಗ ಎಂದಿಗೂ ಅಂಥಾ ಸನ್ನಿವೇಶ ಇದಿರುಗೊಳ್ಳದ ಕಾಳಿದಾಸ್ ಹೆದರಿ ಕೈಯ್ಯಿಂದ ಫೋನ್ ಕೊಡವಿ ಕೂತುಬಿಡುವಾಗ, ಆದಿವಾಸಿ ಜಕ್ಕಯ್ಯ ಕಾಳಿದಾಸನಿಗೆ ಒದಗಬಹುದಾದ ತೊಂದರೆ ಮನಗಂಡು ಮಾತೇ ಆಡದೆ ತನ್ನ ಮಗ-ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯವರ ಜೊತೆ ಹೋಗಿಬಿಡುವಾಗಿನ ಬೇಸರ- ತುಮುಲ,  ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಪ್ರಸಂಗ ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಫ್ರೆಂಚ್ ಮಹಿಳೆ ಜುವಾನ್ - ಆಕೆಯ ಪ್ರಿಯತಮ ಆಲ್ಬರ್ಟ್ ನ ಕಥೆ ಹೇಳುವಾಗಿನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿನ ಆ ತೂಕ, ಅಡುಗೆ ಭಟ್ಟನ ಮೇಲೆ ವಿನಾಕಾರಣ ಸಿಡುಕಿ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಹೋಗೆಂದು ಕೂಗಿ ಕೊನೆಗೆ ತಾನೇ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಮನೆಯಿಂದ ದೂರವುಳಿದು ಬಿಡುವ ಕಾಳಿದಾಸ ನಲ್ಲಿನ ಪ್ರಕಾಶ್ ರಾಜ್ ರ ನಿರಾಡಂಬರ ಅಭಿನಯ ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಆಪ್ಯಾಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. 

ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ಕಚಗುಳಿಯಿಡುತ್ತಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಆಯಾಮಗಳಲ್ಲೂ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಕಥೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅತಿರೇಕವೆನಿಸುವ ತಿರುವುಗಳಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನವೀನ್ - ಮೇಘನಳ ಯುವ ಪ್ರೇಮದ ಹರವಿನಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕತೆಯಿದೆ; ಹುಡುಗಾಟಿಕೆಯಿದೆ. ಕಾಳಿದಾಸ-ಗೌರಿಯ ಪ್ರೇಮದ ವಾಸ್ತವಿಕತೆ ಮನ ಮುಟ್ಟುವಂತಿದೆ. ಇವರಿಬ್ಬರ ಊಟದೆಡೆಗಿನ ಅಭಿರುಚಿ ನೋಡುಗರ ಅಭಿರುಚಿ ಸುಧಾರಿಸುವಂತಿದೆ. 

ವಿ.ಸೂ: ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಡಿ. ಮಧ್ಯಂತರದ ವರೆಗಾದರೂ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿಯೂ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರಿಸದೆ ಇರಬಲ್ಲಿರೇನೋ!!! 

Bol - the movie (2011)

Of-late, no other movie has touched the way this one has. 

It is a Pakistani movie by Shoaib Mansoor. The movie stages the common most problem of the world. Population. Story gets revealed as a final message by Zainab who is to be convicted for her own father's murder.  

((Plot: Zainab is the eldest of seven sisters and a transgendered brother Saifi. Their father is a hakim(traditional medicine with declining popularity) who is an oppressive person and totally against women working. Saifi gets all the family members' love except his father's, who develops hatred towards Saifi. On an uneventful day, Saifi gets raped. His father kills Saifi and advocates that he has done the right thing for the family. In need of money to bribe police, he marries a prostitute to give birth to a baby girl again. That is when he begs her to give his daughter instead of raising her to be a prostitute. She comes to Hakim's home and hands-over the baby. Zainab, her sisters and their mother decide to leave the place because of all the problems that their father has caused. But guards of brothel come to take back the baby. Hakim tries to kill the newborn to keep her away from horrid life at brothel. Zainab kills her father and hides the baby. They say that their father killed the newborn and threw her somewhere.

Zainab who was silent all along her court trials decide to speak in front of media to let the world know about her story. She asks out loud to the media as to why is giving birth without any means to nurture them is not a crime. Upon completion of her story and a journalist's failed attempts to bring the case back to trial,Zainab is given the death penalty. Her story is telecast and the President takes it seriously and arranges a committee meeting for discussion on birth control.))

Movie has thrown light on a few fundamental beliefs. 

Hakim forgets all his self-inflicted ethics when he goes to the brothel to teach their kids Quran only for money. He then marries the prostitute to give her a child for the sake of money. Hakim stands as a personified paradox who atrociously advocates whatever he does. 

Zainab is a protagonist who questions the long held old rusted blind beliefs. She raises her voice against her father who wants a baby boy from her mother, no matter after how many kids. 

Zainab gets her mom operated for tubectomy. Her father advocates that Mohammed Paigambar has told that he wants to see Islam as the largest community of the world; Giving birth is God's creation and no one are to disrupt it.  Her reply stands as an eyeopener. She says, Paigambar means that Islam has to be the largest in its Pride, Respect and Honor, not in its population. No one can boast of highest strength if the genes themselves are undernourished and weak. Allah is a life giver. Agreed. But that doesn't mean people take his name for the uncontrolled greed of having kids.

The movie has shown how the whole society sees a transgender as a completely unacceptable person, on the contrary, the family gives all the love to Saifi and tries to raise him as a normal boy.  Helplessness of a transgender is clearly shown when he dresses like a girl, gets beaten up by his sister for it and asks her, why do I like to dress up like a girl and why do I feel like going out and getting married to a guy. How much ever you all try to treat me like a man, I am a girl from within.

This is clearly a movie for a small group of people who like issue based flicks. Nothing is very cheesy here. Only reality of a downtrodden and overpopulated family is filmed.

Try watching if you appreciate the director's effort of making a raw movie for the sake of infotainment and not meager entertainment.

Robin Cook – Mindbend

There are only two available categories of what novels I read – “The ones I liked reading, and the ones I loved reading”. Most of “the Cook Books” I read have made me fall in love with them all. So far I have read about 12 of his works which have always amazed me at the grueling medical possibilities lest the horror that they have to offer the reader to keep them from eating and sleeping without thinking about the subject and pondering over for the side effects of technology and business on medicine.

One such novel is “Mindbend” (1985).

People presume that pharmaceutical companies are the ones which provide real solution to human illness. Doctor prescribes what he has learnt is the best among the available brands. More than the chemical composition of a medicine, marketing is taking a toll over the general opinion that a Doctor arrives to, by judging through summaries of some real research in journals.

The novel shows how doctors are pitched for making a positive opinion about the medicines released afresh by the pharmaceutical companies, how much important are the executives in convincing medical practitioners to prescribe their company’s medicines.

Horror reveals page by page when renowned doctors go on conference cruise organized by a pharma company, Arolen, and when they come back in business, a good ten percent doctors either join the Julian Clinic run by the same mother company MTIC or they start acting as if they are its drug marketing agents. Adam, a Doctor to be, joins Arolen because of his financial fix when his wife Jennifer has an unplanned pregnancy. Jennifer thinks her developing child is safe in trusted hands of her Gyn, Dr.Vandermer. Jennifer is agonized when the doctor suggests aborting the baby owing to its genetic abnormality. Being sales personnel of Arolen, Adam grows suspicious about the cruise when Dr.Vandermer so strongly prescribes a medicine of Arolen he hardly had belief in, after he returns from Arolen conference, announces that he would join Julian clinic and his behavior seems so parallel with rest of the staff at Julian clinic.

Adam finds out in his nerve racing trip in Arolen cruise impersonating a doctor and later in his stay at their research station, that they modify the minds of the medical troupe on cruise though psychotropic drugs and psychosurgery. Though the story seems farfetched to be true, it explores the possibility of business taking over the noble profession of treating people of their illness.

Needless to say, the story makes the reader race from start to end at one go!

ಕಾಡು ಮತ್ತು ಕ್ರೌರ್ಯ – ಕೆ ಪಿ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ

ನಮ್ಮನ್ನಗಲಿ ೫ ವರ್ಷವಾದರೂ ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ತೇಜಸ್ವಿ.

ಕಲ್ಮನೆಯೆಂಬ ಮಲೆನಾಡ ತಪ್ಪಲಿನ ಊರ ಕಥೆ ಇದು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಹಾಗು ಅವರ ಮೌಢ್ಯದ ನಡುವಿನ ತಾಕಲಾಟವೇ ಕಾದಂಬರಿಯ ವಸ್ತು.

ಕಲ್ಮನೆಯ ರಂಗಪ್ಪನವರು ವೆಂಕನೆಂಬ ಮೌಢ್ಯಪೋಷಿತ ಮಂತ್ರವಾದಿಗೆ ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗದೆ, ಕಾಯಿಲೆಯಾಗಿ ತೀರಿಹೋದಾಗ ಮಗಳು ಹೋಮ-ಶಾಂತಿಯೆಂದು ವೆಂಕುವನ್ನಾಶ್ರಯಿಸದೆ, ಕಡೆಗೆ ರಂಗಪ್ಪನ ಸಮಾಧಿ ಬಳಿ ವಾಮಾಚಾರ ಮಾಡಲು ಹೋದ ವೆಂಕುವಿನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದೆ ತಿರುಮಂತ್ರವಾಗಿ ರಂಗಪ್ಪನ ಬದುಕು-ಸಾವಿನ ಹಾಗೆ ಅವನ ನಂಬಿಕೆ ಅವನಿಗೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ವೆಂಕ ಶತಮಾನಗಳ ಮೂಢ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಪ್ರತಿನಿಧಿ.

ರಂಗಪ್ಪನ ಮಗಳು ನಳಿನಿಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಲು ಬಂದ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಸೋಮುವು ಆಕೆಯ ತಂದೆಯಗಲಿದ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಸುಕಾದ ಪ್ರೇಮದೆಡೆ ಅಪನಂಬಿಕೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಕಲ್ಮನೆಯ ಕಾಡಿದ ಭಾರೀ ಕಾಡುಹಂದಿಗೆ ಡೈನಮೈಟ್ ಇಟ್ಟು, ಅದಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟು ತಾಗಿದರೂ ಇನ್ನೂ ಬದುಕುಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆಳುಗಳು ಅದರ ಇರುವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಕೊನೆಗಾಣಿಸೋಣವೆಂದಾಗ ಸಮಾಧಿಯನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಬೆದಕಿ ತೆಗೆದು ಹೆಣ ಬಗೆದ ರಾಕ್ಷಸ ಹಂದಿಯ ಸಿಡಿಮದ್ದಿನಿಂದ ಹಿಂಜಿದ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹುಳು ಮುಲುಗುಟ್ಟಿ ಯಾತನೆ ಪಟ್ಟು ಸಾಯಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುವ ಸೋಮು ನಿಷ್ಕಾರಣ ಕ್ರೌರ್ಯವೊಂದರ ಕುರುಹಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಹಂದಿ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಹೋದಾಗಿನ ರೋಚಕತೆ, ಪಾನಮತ್ತ ಮಾರ್ಯನೆಂಬ ಆಳಿನ ಕಾಲ್ಗಳಡಿಯಲ್ಲೇ ತಿವಿದು ನುಸುಳಿದಾಗಿನ ಕಳ್ಳಭಟ್ಟಿಯ ನಶೆ ತಂದ ಫಜೀತಿ, ವೆಂಕನ ಪೊಳ್ಳು ಮಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಒಂಟಿಗ ಹಂದಿಯ ರೂಪದ ಭೂತ ವಶವಾಯಿತೆಂದು ಬೀಗುವ ಅವನ ಹೆಡ್ಡತನ, ಜೀತದಾಳು ಲಿಂಗನ ಮುಗ್ಧತೆ, ತಾನು ಬಯಲುಸೀಮೆಗೆ ಓಡಿಹೋಗಬೇಕೆನ್ನುವ ತವಕ, ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಥೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲಿಸದೆ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಪ್ರಕಾಶಕರು ಹೇಳುವಂತೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ೫೦ ವರ್ಷ ಹಳೆಯದು. ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಕಥಾಮಂಡನೆ ಕೊಂಚವೂ ಹಳತೆನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಬರಹವನ್ನ ಇಷ್ಟ ಪಡುವವರು ಓದಲು ತಪ್ಪಿಸಬಾರದ ಪುಸ್ತಕ.

ಅಲೆಮಾರಿಯ ಅಂಡಮಾನ್ - ಕೆ ಪಿ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ

ವಂಡೂರಿನ ಹವಳದ ದಂಡೆಗಳು ಅಂತ ನಮಗೆ ಬಹುಶಃ 10 ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಇತ್ತು.. 

ಅಲೆಮಾರಿಯ ಅಂಡಮಾನ್ ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗವಾದ "ವಂಡೂರಿನ ಹವಳದ ದಂಡೆಗಳು" ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲೂ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಯ್ತು .. ನನ್ನ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನವೂ ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತೆನ್ನಿ 

Barrier Reef

Fringed coral

ಅಂಡಮಾನ್ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಬರಿಯ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣವಾಗಿ ನೋಡದೆ ವಿಸ್ಮಯಗಳ ಪುಟ್ಟದೊಂದು ಹಿಡಿ ಜಗತ್ತಿನ ಹಾಗೆ ಲೇಖಕರು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಬೆನ್ಸ್ ಕೋವ್, ಜಾಲಿ ಬೌಯ್  , ರಾಸ್ಸ್ ದ್ವೀಪಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳದೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಜೀವ ವೈವಿಧ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಕಂಡುಬಂದ ಏಂಜಲ್ ಮೀನು, ಗುಮ್ಮಾಡಲು ಹಕ್ಕಿ (ಇಂಪೀರಿಯಲ್ ಪಿಜನ್), ಗಾಳಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕದೆ ಪರಾರಿಯಾದ ಸಮುದ್ರದ ಬಣ್ಣವನ್ನೇ ಘನೀಭವಿಸಿಕೊಂಡಂಥಹ ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ದೊಡ್ಡ ಮೀನು, ಕಂದುಬಣ್ಣದ ಆಕ್ಟೋಪಸ್, ಇವೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. 

ಗಾಜಿನಷ್ಟು ತಿಳಿ ನೀರಿನ ಅಂಡಮಾನ್ ತೀರ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹವಳದ ದಂಡೆಗಳು. 

ಕೋರಲ್ ರೀಫ್ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಡಾರ್ವಿನ್ ಸಿದ್ಧಾಂತ
(Darwins's Theory about formation of Coral reefs and atoll)

ಸಮುದ್ರ 100ಅಡಿಗಳಿಗಿಂತ ಆಳವಾದ ಕಡೆ ಬೆಳೆಯಲಾರದ, ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಸದಾ ತೊಯ್ದ ಎಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವೃದ್ಧಿಸುವ ಈ ಹವಳದ ದಂಡೆಗಳಿಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಹವಳದ ರಚೆನೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ವರೂಪವಾದ ಅಟಾಲ್ ಹಾಗು ಬ್ಯಾರಿಯರ್ ರೀಫ್ ಗಳು ಸಾಗರ ಮೇಲ್ಮೆಯ ವಿಸ್ಮಯಗಳು. ನೋಡಲು ಮನೋಹಕವೆಂದ ಕೂಡಲೇ ಎಲ್ಲ ಹವಳಗಳ ರಚನೆಯೂ ಒಂದೇ ಬಗೆಯದ್ದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಗಾಜಿನಷ್ಟು ಪ್ರಬಲ ಹವಳಗಳು ಕಾಲಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಮೂಳೆಯವರೆಗೆ ಸಿಗಿದು ಹಾಕಬಲ್ಲಷ್ಟು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಸಹ. 

ಇಟ್ಟ ಕಡೆ ಕಾಲಿನ ಮಾಂಸವನ್ನೇ ಹಿಸಿದು ಹಾಕಬಲ್ಲ ಸ್ಪೈನಿ ಕೊರಲ್
(Spiny Coral)

ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ವಿವರಿಸಿರುವ ಹವಳದ ಬಗೆಗಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿ ಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. 

ಕೈಗೆ ಸಿಗದೇ, ದಡ ಹತ್ತದೆ, ಕಡೆಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಬೀಳದ ದೈತ್ಯ ಶಕ್ತಿಯ ಅಂಡಮಾನಿನ ಮೀನುಗಳು ತಮ್ಮ ಮೀನು ಹಿಡಿವ ರೀಲುಗಳನ್ನು ಎಸೆದಂತೆಲ್ಲ ತುಂಡು ಮಾಡಿ ಹೋದ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ನೀವು ಅಲೆಮಾರಿಯ ಅಂಡಮಾನ್ ಓದಿ ನೋಡಬೇಕು.