ಗುರುವೋ ಅಂತರಾತ್ಮವೋ!

ಗುರು ಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ಮುಂಜಾವು

ಗುರುವಿನಾ ಕರುಣೆ ಕಣ್ಣ ಬೆಳಗುತಲಿರಲಿ,

ಮನದಲ್ಲಿ ಗುರುವಿನೆಡೆಯ ಭಕುತಿ

ಗುರಿ ತೋರುವಂತಿರಲಿ,

ಎಡವಿ ಬೀಳುವ ಮುನ್ನ

ತೋಚದಿದ್ದ ಹೊರಗಣ್ಣ-

ಗುರುವಿನ ಕರಣ ಒಳಗಣ್ಣ ತೆರೆಯುವಂತಿರಲಿ,

ಬೈತಿಟ್ಟ ಒಳಗಿನ ಬೆಳಗು 

ಹೊರಲೋಕಕೆಲ್ಲ ತಾನು 

ಮತ್ತೆ ತೋರುವಂತಿರಲಿ,

ಹಗಲೆನದೆ ಕತ್ತಲೆನದೆ

ಅನುದಿನವು ನಿನ್ನ ಬಗೆಗಿನ ಆಸ್ಥೆ -

ನನ್ನ ಮರುಳ ಮಾಚಿ ಸರಿದೋರುವಂತಿರಲಿ!

The Unseen

When the path is pitch dark

And no signs of stars above;

On the cloudy night when

Moon is absent and so is any sign of life;

What lays ahead is a mystery

And the unknown awaits lurking around,

It's your faint voice within that guides,

It's the faith in you that help me take strides;

When every bend seems like an oblivion;

It's the quest towards you that keeps me going,

It's the zest that you've sown in me that keeps my smile,

It's the hope of fruition that keeps me from fading into abyss,

It's the belief in you that spreads me light!

Now, tomorrow and forever to come!!

Unkempt

Moments of despair and waves of crushing pain,

That gush and pass like a shooting disdain.
Through every tissue, in every cell,
A silent storm that challenges the swell.

The tears are commanded stop as they start,
But droplets rebound with all their heart.
Oh conscience, why won’t you take command?
Why abandon me adrift on any demand?
A courage once crushed, a hope that’s thinned,
Yet silver linings are softly pinned.

Why, oh why, does it come this way?
Why must the might devour the say?
In the past I must not dwell,
The future’s anchor not letting it dwindle.

But how do I rip and tidy in fleeting seconds,
To cleanse the pain that tear beckons?
To wipe, to rise, and be adept,
To silently bother, yet neat and appear kept.

With all that’s happened, still move on,
To chase the light till the very dawn.
To do the next right thing, steadfast, true,
With all my strength in all I do.
While rafting hurdle upon hurdle again,
I still forge my path through loss and gain,

Again and again and again.

ಅರಿಕೆ

ಮೋಡದಂಚಲೆಲ್ಲೋ ಇದ್ದ ನನ್ನ ಸೆಳೆದು ತಂದು ನೀವು
ಮಿಣುಕುಹುಳವು ನಿಶೆಯ ಸೊಬಗ ಬೆಳಕಹಾಸಿ ನೋಡುವಂತೆ,
ಹಸುರಿನೊಳಗೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತ ಪಸರಿಸಿರುವ ಇನಿತು ಬೆಳಕ-
ಬೀರಿ ಬೀರಿ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ, ಕೊಂಚ ದೂರ ಮತ್ತೆ ಹೋಗಿ,
ಅಲ್ಲು ಬೆಳಕ ಮಿಣುಕಿ ಮಿಣುಕಿ ಬೆದಕಿ ಸರ್ಗಕಾಣುವಂತೆ
ಇತ್ತಿರೆನ್ನ ತಾಯಿಗೆ; ತಾಯ ಮಡಿಲ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಜೀವಕೆ.

ಮಡಿಲ ಬೆದಕಿ ಕೊಂಚಕೊಂಚ ತೊದಲನಾಡಿ ಹಿಗ್ಗಿಹಾರಿ,
ತಾಯ ಮಡಿಲು ಸಾಲದೆನಗೆ ಮೇಲು ಹಾರಿ -
ಕೆಳಗು ನೋಡಿ ದೂರಸಾಗುವಾಸೆಯು;
ಬೆಳಕಿನಡಿಯು ಬೆರಗನೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲೆ ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿದಂತೆ 
ಕೊಟ್ಟ ಮನೆಗೆ ಬೆಳಕ ನೀಡಿ, ನೀನೇ ಉಸಿರೂ ಆಗಿರೆಂದು
ಉಜ್ಜುಗಿಸುವ ಕಾಂತಿಯಾಗು- ಮನಕೆ ಎಂದೂ ತಣ್ಪ ನೀಡು,
ಕಣ್ಣ ತುಂಬಿ ಹರಸಿ ಕಳಿಸೆ-ಮನವು ಆರ್ದ್ರವಾಗಲು..

ಮೆಲ್ಲ ಬಂದೆ ಮತ್ತೆ ನಾನು ಹೊಸತದೊಂದು ನಗೆಯ ತುಂಬಿ,
ಹಿರಿಮೆ ಹಿಗ್ಗಿ ಜಗಕದೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮಗುವ ಲಾಲಿಸುತ್ತ,
ನಿದಿರೆ ತೊರೆದು ಪುಟ್ಟ ಮಗುವ ರಂಜಿಸಿದಾ ರಾತ್ರಿಗಳಿಗೆ-
ಲೆಖ್ಖವಿಲ್ಲ ಚುಕ್ಕವಿಲ್ಲ -
ಯಾರೇ ಕೇಳೆ ಬರಿದೆ ನಗುವು ನಿಮ್ಮ ನಲ್ಮೆಯುತ್ತರ!

ಅವನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಯ್ಯ ಮುಟ್ಟಿ ಬೆಚ್ಚನಿರುವ ಕೆನ್ನೆ ಸವರಿ
ಹೆಜ್ಜೆಗೊಂದು ಮಾತಿಗೊಂದು ಗೊಂಬೆಯದಕೆ ಬರಿಯ ಮುದ್ದು;
ತೊದಲು ನುಡಿಗಳಲ್ಲು ನೀವೆ, ಅವನ ಕೇಕೆಯಲ್ಲು ನೀವೆ,
ಸಂತಸದಾ ಕ್ಷಣಗಳವನ ಸುತ್ತಲಿರುವ ಸದಾ ಹಾಗೆ,
ಕಣ್ಮಯಿಯಾ ಸೆಲೆಯೇ ಅವನು ಆಗುವುದನು ಕಂಡೆನು!

ನಿಮ್ಮಲೇನೆ ನನ್ನ ಸಲಿಗೆ,
ಭಾವುಕತೆಯ ಎಲ್ಲೆ ಕೊನೆಗೆ,
ಜೀವವಿದುವೆ ಧನ್ಯ ನಿಮಗೆ;
ರೂಪಿಸಿರಲು ನಮ್ಮ ಬದುಕ-
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಂದನೆ.

ತಿಳಿವು

ತಿಳಿವೆನ್ನುವುದು ಹಣತೆಯಂತೆ
ಬೆಳಗಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಕತ್ತಲೆ ತೊಡೆವಂತೆ;
ಮುನ್ನ ಬೆಳ್ಳಿಯೊಳು ಬತ್ತಿಯಿದ್ದರೂ
ಬತ್ತಿಗಾಗಿ ಕಾಯ್ವ ಕಿಡಿಯಿದ್ದರೂ
ಬೆಳ್ಳಿ ದೀಪದೊಳು ಎಣ್ಣೆ ಮೊಗೆದಿದ್ದರೂ
ಹೊತ್ತಿಸದೆ ಬೆಳಕನೆಂತ ಬೀರ್ವುದೋ

ತಿಳಿವೆನ್ನುವುದು ಹಣತೆಯಂತೆ
ಬೆಳಗಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಕತ್ತಲೆ ತೊಡೆವಂತೆ;
ಮುನ್ನ ತಲೆಯೊಳು ಮೆದುಳಿದ್ದರೂ
ಆಲೋಚನೆಗೆ ಕಾಯ್ವ ಕಿಡಿಯಿದ್ದರೂ
ಕಂಗಳು ಕಂಡಿದ್ದರೂ ಸ್ಮೃತಿಗೆದರಿದ್ದರೂ
ಆಲೋಚನೆಯ ಓರೆ ಹಚ್ಚದೇ ತಿಳಿವರಿವಾಗದೋ ಪ್ರಭುವೇ!

An Insightful Teacher

An endeavor that invokes faith;
Saga of knowledge You bequeath;
A star that emanates its gleam,
You lead the path to awareness, beam!
Rhapsodic tones, You tune to melody;
Obstinance, You mold to self-mastery;
And defiance, to discipline;
To witness excellence sparkle within;
Oh Guru! You imbue faith!
For all the insight You bequeath!!

(Written as an opening phrase for compering for Teacher's day Celebration at National Hill View Public School)

Special Thanks: Thoughtfully edited by Mrs. Anita Vinodkumar, Principal, NHVPS

When The Dearest Disappears

Death is a mere word for those who aren't affected

Affected are the only people who bequeath,

Not the treasure that the dead have left behind

Nor the land, or the glittering gold that lies,

It is the behest what affects you

And the passed on nonpareil.

You strive to touch their feat;

the height they achieved during their life,

Immortal height that can be measured

Only by impact they have had;

the impact they behest on lives

Of people who live around.

One lives only in memories

After the life is called for a purpose, for sure;

but what stays here is the tale to tell

And a legacy that you can carry;

It's clear that legacies are immeasurable tangibly;

they show the tale, they show the goodness and their values,

that the ones who can carry ahead,

Should be proud to carry on and live on,

Live on like the dearest is still seeing us,

Like we must pass on, adding some more;

Some more to the real treasure that is left behind!

Picture Credit: internet

Voodooed Affection

How hapless is my love
You shove away my feelings
And I still love you,
You drown my dwindling hope
And I still love you,
You push me to grey that awaits to envelope me
And I still love you,
Every time you settle a score unfair
That makes me cry in despair
Love is what multiplies within,
Like it could be born out of even rage,
Single handedly I wrestle with expectations
And love is born of each combat within;
How hapless is my love towards you,
Like I feel a chuckle from within that taunts me
And repeats, challenging me, 'I still love!'

Tranquility

So many things running through my mind;
My work, my life; the things that I left past me;
Those happenings that bothered me
And might haunt for times to come
I'm awoken from sleep
Though I wanted to see a late Sun
Bothered by dreams and bothered by thoughts
I try to brush them off
But fail to ward off the creepiness they cast
I wonder what woke me up
Is it just to make me realise
Matters that seemed important then
Isn't of surmount bother now?
I sit next to your sleepyhead
See into your eyes & your lips
The little stubs that have grown over days
Happily asleep like an innocent child
And I feel all content suddenly
This is what I wanted from life
No complaints & no blames
The one only filled with unconditional love
Yes, that's what I wanted; What I have now,
Love you for the calm that you emanate
And love the tranquil that casts on me always.

ಭ್ರಮನಿರಸನ

ಚೀತ್ಕಾರ ಕರುಳಲಿ ಕಡಲ್ಗೊರೆವ ತೆರದಿ
ಮಥಿಸಿ ಕಾದಿರೆ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕಿ ಹರಿಯುವಲ್ಕೆ
ಕಾಲ ನಿರುಕಿಸಿ ಮದಿರೆ ಕಾಣುವಲ್ತೆ
ಸವಿದಿನಗಳ ಕಾದು ಕಡಲ್ನೊರೆ ಮಾತ್ರ
ಕಾಲ್ಗಳ ತೋಯ್ದು ಸಿಹಿನೀರ ಒರತೆಯ
ಮತ್ತೂ ಭಾರಗೊಳಿಸಿ ದೂರ ಒತ್ತಿರೆ
ಸವಿ ಕಾಣಲೊಲ್ದು ಧರೆ ಶಾಂತಿ ನೀಡಲೊಲ್ದು
ಕರಿಮಾರಿ ಮೋರೆ ತೋರಲೊಲ್ದು ಮೊರೆಯ ಕೇಳಲೊಲ್ದು
ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆ ತಾ ಮುಚ್ಚುತಲೆ ಕತ್ತಲೆ
ಜೀವಭಯದಿ ಚೀರುತಿದೆ ಆಸೆ ತಾ
ಹಳಸಿ ನಾರುತಿದೆ ಉನ್ಮತ್ತ ಪ್ರಾಣಕಿನ್ನು
ಶಾಂತಿ ಬಿಳಿನೆಳಲು; ಆಸ್ಥೆ ಮತ್ತೂ
ದೂರದಿಗಂತಕೋಡುವ ಬಿಸಿಲ್ಗುದುರೆ
ಚೀತ್ಕಾರ ಮಥಿಸಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ದಹಿಸಿ
ಕಮ್ಮಗಾಗಬೇಕು ಕಹಿವಿಷವ ಬಿಳಿಹಾಲ
ಹಸಿನೊರೆಯೆಂದೇ ಕಾಣಬೇಕು
ತೊಳಸಿ ಬಂದ ಭಾವ ಕಡಲಾಳದ
ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೇ ಉಳಿದುಹೋಗಬೇಕು
ಕಣ್ಣೊಳು ನೆತ್ತರೊಸರಿದರೋ ಒರೆಸಿ ನಗಬೇಕು
ಮಾತಾಡಿ ದಣಿಯಬೇಕು
ಪದಗಳು ನೇಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಸರಿಯೆ
ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಗು ತಂಪು ಕಿವಿಗೆ ಪದಗಳಿಂಪಾಗಲೇ ಬೇಕು!!!!

I wait. I wait. I wait.

I wait. I wait. I wait.
For a distant star that shone bright
For a lovely sight that filled hearts
For a ring that rang a right chord

I wait. I wait. I wait.
For a soothing wind that huffed
For a carefree bird that chirped
For a word that kept me high

I wait. I wait. I wait.
For that sunshine that showed
Me every hidden sight in white
Light that screamed at me back;
This's you! This's You! This's YOU!!

ವೀಣೆ ಮಿಡಿವ ಕೈ

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ :
http://www.mayurveena.com

ಹಸಿರ ತೋಟ ಉಲಿವ ಶಬ್ಧ ಒಂದೆ ಸಿರಿಯ ಬಯಲಲಿ
ವೀಣೆ ಹಿಡಿದು ದೇವಿಯಂತೆ ಬಂದೆ ನೀನು ಬಾಳಲಿ

ತಟಸ್ಥಗಿವಿಯ ಮರುಳು ಮನಕೆ ವೀಣೆ ಸ್ವರವು ಕೇಳಿತು
ಕಲೆಯ ಕಲ್ಪ ಜಡದ ಕಿವಿಯೊಳಾಲಾಪವ ಧ್ವನಿಸಿತು

ಎಲ್ಲಿ ಹುದುಗೆ ಬಿಡದೆ ಭಾವ ಕಂಪನಗಳು ಏಳಲು
ದಣಿವು ಜಾರಿ ಸ್ವನವ ಹೀರಿ ಮಧುರ ರಾಗದುಂಬಲು

ತೇನೆಹಕ್ಕಿ ಗಾನ ಕೇಳೆ  ಮೆಲ್ಲನದುವು ಉಲಿಯಲು
ಅಲ್ಲೆ ಕಾಂಬ ಹಸುವದೊಂದು ಕೊರಳ ಗಂಟೆ ಧ್ವನಿಸಲು

ನಿನ್ನ ಬೆರಳ ಮೋಡಿ ಮತ್ತೆ ವೀಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಫುರಿಸಲು
ಸುಯ್ದು ಸುಳಿವ ಗಾಳಿ ಕೂಡ ಕೇಳಲದನು ನಿಲ್ಲಲು

ಆಲಾಪದಿ ಮುಳುಗೇಳೆ ಭಕ್ತಿ ಚಿಮ್ಮುವಂದದಿ
ಷಡ್ಜಕಿಳಿಯುವಲ್ಲಿ ಅರೆರೆ! ದೇವ ಕಂಡ ತಾನದಿ!

ಧನ್ಯನೆಂದೆ ಮನದೊಳೆಲ್ಲ ಆರ್ದ್ರ ಭಾವ ತುಂಬಿದೆ
ಕೈಯ್ಯ ಹಿಡಿದು ಗಾನದೇವನನ್ನೆ ಚಣದಿ ತೋರಿದೆ!

(ಗೋರೂರು ರಾಮಸ್ವಾಮಯ್ಯಂಗಾರರ "ಊರ್ವಶಿ"ಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತ)

ಮೊಬೈಲ್ ಪುರಾಣ!

ಬಂದು ಬಿಟ್ಟೆ ಮೊಬೈಲ್ ಬಿಟ್ಟೆ
ಮನೆಯಲದಾವ ಸಂದಿಯಲಿದೆಯೋ
ಮರೆತಳು ಅಂತ ಅಳುತ್ತಲಿದೆಯೋ

ಛೆ ಛೆ ಎಂಥ ಮರೆವೆಯದು
ಮಾತಾಡಲಾಗದು ಮೆಸೇಜ್ ಕುಟ್ಟಲಾಗದು
ಕೈಲದು ಕಾಣದೆ ಬೇಸರವಿಹುದು

ಯಾರ ಗೋಡೆಗೆ ಯಾರು ಗೀಚಿದರೋ
ಯಾರೆಷ್ಟೆಷ್ಟು ಲೈಕು ಕುಟ್ಟಿದರೋ
ಯಾವೆಲ್ಲ ಕಥೆ-ಕವನ ಮಿಸ್ಸಾಗಿ ಬಿಟ್ಟವೋ

ಎಷ್ಟು ಸ್ನೇಹಿತರು ಮೆಸ್ಸೇಜು ಅಟ್ಟಿದರೋ
ಎಷ್ಟು ಕ್ಯಾಂಡಿ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಉಳಿದವೊ
ಒಂದೆ ದಿನಕೇಕಿಷ್ಟು ಬೇಸರ
ಕೇಳಿಕೊಂಡರೆನಗೆ ಸಿಗದಲ್ಲ ಉತ್ತರ !!!

ಕಾಲದ ನೆನಹು

ಕಾಲಚಕ್ರ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ

ಅಮ್ಮನೆಂಬ ಪಟ್ಟಿ ಕಳಚಿ

ಇನಿಯನೆಳೆಸಬೇಕು; ಸತಿಯು ಮಾತ್ರವಾಗಬೇಕು

ಬಿಗುವ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುವ ಸುರಿದು

ನಲ್ಲೆಮಾತ್ರವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ

ಭುಜದಳೊರಗಬೇಕು; ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಯುಕ್ಕಬೇಕು

ಭ್ರಮಿತ ಜಗವು ನಿಜದ ಜಗವ

ದಾಟಿನಡೆದು ನಾನು ಮತ್ತೆ

ಮಗುವೆ ಆಗಬೇಕು; ಸಮಯ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಬೇಕು

ಮಗುವು ನಾನು ನಿಮ್ಮಲಿನ್ನು

ನಿಮ್ಮ ನಗುವು ನನ್ನ ದಿನದ

ಸೂರ್ಯನಾಗಬೇಕು; ಬೆಳಕ ಮತ್ತೆ ಹರಿಸಬೇಕು

ನಿಮ್ಮ ಹೊರತು ಜಗವೆ ಕಾಣ್ದೆ

ಬಿಡುಗಂಗಳಿಂದಲೆನ್ನ-  

-ಕ್ಕರೆ ತಿಳಿಸಬೇಕು; ನಾನು ಮಗುವೆ ಆಗಬೇಕು

ಸರಿನುಡಿಗಳ ಸುಳಿವಿಲ್ಲದೆ

ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದರೆನುಡಿಗಳ

ಮತ್ತೆ ಹೇಳಬೇಕು; ಎನಗೆ ಲಾಲಿ ಹಾಡಬೇಕು

ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದು ಅಳಲು ನಾನು

ಕಣ್ಣನೊರೆಸಿ ನೀವು ಮತ್ತೆ

ನನ್ನನಗಿಸಬೇಕು; ಮುಗುಳ ಮತ್ತೆ ತರಿಸಬೇಕು

ಸಂತಸದ ಶರಧಿ

ಅರಳುಗ‌‍‌ಣ್ಣಲಿ ನಿನ್ನ ನಗುವು

ತುಟಿಗಳಂಚಲಿ ಮಿಂಚಿ ತುಳುಕಿ

ಮೆಲ್ಲ ನಿನ್ನನು ದಾಟಿ ನಡೆದು

ನೋಡುಗರಿಗದು ಪಸರಿದೆ

ಮುಗುಳು ನಗುವಿನ ಮೂಕ ಭಾಷೆ

ಬಿಡದ ಅಳುವಿನ ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆ

ಮಾತ ಹೊನಲನು ಹರಿಸಿದೆ

ಭವದ ಭಾಷ್ಯವ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿ

ಪುಟ್ಟ ಮುಷ್ಠಿಯೊಳೆಮ್ಮ ಜಗವನು

ನಿನ್ನ ಸುತ್ತಲೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿ

ನಿನ್ನೊಳೆಮ್ಮನು ಬಿಗಿದಿರೆ

ಮೃದುವ ಪಾದದಿ ಮೀಟಲೆಮ್ಮನು

ನಿಜದ ಚಿಂತೆಗಳೆಲ್ಲ ಸ್ಪರ್ಶದಿ

ತಿಳಿಗೈದು ಲೀನಗೊಂಡಿದೆ

ಮುಗ್ಧತೆಯ ಪ್ರತಿರೂಪ ನಿನ್ನನು

ಮಾತ ಮರೆತೆಮ್ಮೆಲ್ಲ ಜೀವಕು

ತಣ್ಪ ಶರಧಿಯ ತೋರಲೆಂದೇ

ದೇವ ನಿನ್ನನು ಕಳಿಸಿಹ

ಯಶವು ಸಿಗಲಿ ಎನ್ನ ಕಂದನೆ

ನಿನ್ನ ನೆರಳು ಸೋಂಕೆ ಎಂದಿಗು

ಹಾಲುನಗುವೆ ಉಕ್ಕಲಿ

ನಿದಿರೆಯ ನಗು

ಚಿಟ್ಟೆ ಕಚಗುಳಿಯಿಟ್ಟವೇನೋ,

ಬೆಳ್ಳ ಮುಗಿಲು ಹಿಂಜಿ ಕನಸಲಿ-

ಹಸಿರ ಮರೆಯಲಿ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು

ಕುಹುಕುಹೂ ಎಂದಿತೆ ಮುದದಲಿ?

ಮೃದುವ ಹುಲ್ಲಿನ ಹಾಸ ತಂಪು

ಮೆಲ್ಲ ಪಾದಕೆ ತಾಕಿತೇನೋ,

ಹೂವ ನುಣುಪಿನ ಪಕಳೆ ಅದುವೆ

ಕೈಗಳಿಗೆ ತಾ ಸೋಂಕಿತೋ?

ಘಲ್ಲೆನುವ ಝೇಂಕಾರವೊಂದು

ಪುಟ್ಟ ಕಿವಿಗಳದುಂಬಿತೇನು?

ಸವಿದ ಅಮೃತದ ರುಚಿಯು ಮತ್ತೆ

ನಾಲಗೆಗೆ ಮುದ ನೀಡಿತೋ?

ಮಳೆಯ ದಪ್ಪನೆ ಹನಿಯದೊಂದು

ಎಲೆಯ ಮೇಲ್ಗಡೆ ಜಾರಿ ಹನಿದು-

ನಿಂತ ನೀರೊಳು ಎಬ್ಬಿಸಿದ ಆ

ಸುರುಳಿ ಕನಸಲಿ ಕಂಡಿತೋ?

ಉದಯರವಿಯು ಆಕಳಿಸುತಲಿ

ಕರಿಯ ತೆರೆಯನು ಸರಿಸಿ ಎದ್ದು-

ಬೆಳಕ ಕೋಲ್ಗಳ ಪಸರಿ ಹರಡಿದ

ಬಣ್ಣಗಳು ಅವು ಕಂಡವೋ?

ಏನ ಕಂಡೆಯೊ ನನ್ನ ಕಂದನೆ

ನಗುವ ಸಿರಿಯದು ಎಂಥ ಚಂದ;

ನೀನು ನಿದ್ದೆಯೊಳದ್ದಿ ಬೀರಿಹ

ಮುಗುಳ ಮುದವೇ ಮೋಡಿಯೋ...

ಹನಿ

ಕತ್ತಲಲ್ಲು ಪ್ರೀತಿ ಹೊಳಪ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿರೆ

ಚಿಲುಮೆ ಕಂಡ ತೆರದಿ ಬಾಹು ತಾನು ಬಿಡಿಸಿರೆ

ಮಿಂಚಿನ ನಗೆ ಸಂಚು ತೋಳ ಚಾಚಿ ಕಾದಿರೆ

ತಬ್ಬಿಕೊಳಲು ಹೋದರದುವೆ ಮಾಯವಾಗಿದೆ

ಇನಿಯನೆಂದುಕೊಳಲು ಬರಿಯ ದಿಂಬೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ!!!!!

ಗಾಳ

ಮಾಯದಾ ಮಾತಾಡಿ ಮರುಳಾಗಿ ಹದಗೊಳಲು ವಿಷವ ಉಣಿಸುವರೆಲ್ಲ

ವಿಷಯದಾ ಬಾಯಾರಿ ತಮ್ಮ ಚಪಲಕೆ ಗುರಿ ಯಾರಾದರೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ

ಸತ್ಯವಾ ಸುಳ್ಳೆನಿಸಿ, ಮಾತಿನಾ ಮುಸುಗೆಳೆದು ಮತಿ ಮಂಕುಗವಿಯಿತಲ್ಲ;

ಅರಗಿನರಮನೆ ಗಿಣಿಗೆ ಪಂಜರವೆಂಬುದರಿವಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ

ಪ್ರೀತಿಯಾ ದೂಡಿ ತನಗೇ ತಿಳಿವಿದೆಯೆಂದು ಬೀಗಿ ಹೊರಟಿತಲ್ಲ

ಸಂಗಾತಿಯಿಂದೆನ್ನ ದೂರವಿರಿಸಲು ಎಲ್ಲ ಕಪಟಯೆಂದರಿಯದಲ್ಲ;

ದೂರವಾಗಿಹ ಸಂಗಾತಿ ಎಂತು ದನಿಮಾಡಿದರೂ ಕೇಳಲೊಲ್ಲ;

ಇನಿದನಿಯ ನೆನೆವು ಕಾಡದೆ ಜೀವ ತತ್ತರಿಸಿ ಸೊರಗಲಿಲ್ಲ

ಬರುವಾಗ ಬರಲೆಂದು ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಸಂಗಾತಿ ಸಮಯ ದೂಡಿತಲ್ಲ..

ಬೆಳೆದ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಕಹಿಯೇ!

ಅದೇ ಚೆಂದಗಿತ್ತು - ಅರ್ಥವಾಗದ ವಯಸು 

ಮಾತು ಮಾತಿಗೂ ಕಹಿಯೇಳದ ಮುನಿಸು 

ಯಾರೇನೇ  ಅಂದರು ಸರಿಯೆ 

ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲೇ ಮುಗುಳುನಗುವಂತಿರೆ 

ಯಾರೇನೇ ದ್ವೇಷಿಸಿದರು ಸರಿಯೆ 

ಮತ್ತೆ ಅವರನೇ ಅರಸುತ ಪ್ರೀತಿ ಸುರಿಸಿರೆ 

ಎಲ್ಲ ಬೇಸರ ಆಟ ಮುಗಿಯುವ ತನಕ;

ದಿನವು ಕಳೆಯುವ ತನಕ;

ಮರುದಿನದಿ ಮತ್ತೆ ಕೂಡಿಯಾಡುವ ತವಕ 

ಹಂಗಿಲ್ಲ; ಮಾತಿನಾ-ಮೌನದಾ ಛಡಿಯೇಟಿಲ್ಲ 

ಮಾತಿಗಿಂತ ಬರಿದುರಿಯ ಮೌನ ಲೇಸೇನಲ್ಲ 

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನೆದು ಕೊರಗುವ ತಾವೇ ಇಲ್ಲ 

ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟೆವು ನಾವು ನಮ್ಮ ಒಳಗಿನ ಮಗುವು 

ಎಂದೋ ಸತ್ತು ಗರ್ಭದೆ ಹೂತು ಹೋಗಿರೆ

ಬರಿ ಕೆದಕಿ ನೋಡುವ ಚಾಳಿಯೆಮಗೆ 

ಇತರರಂದಿಂದ್ದೆಲ್ಲ ಹೌದೌದು.. ತಮಗೇ !

ಬೆದಕುವೆವು ನಾವು ಕಾಲವೂ ಯಾವುದನ್ನೋ 

ಮರೆತೇವೇನು ನಾವು ಅನ್ವರ್ಥ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ...  

ಮುಗಿಲು ನೆರೆತರೆ ಅದುವ ಬಿಡಿ ನಮ್ಮ 

ಕೂದಲೇ ನೆರೆತು ತಲೆಯುರುಳುವ ಸರಿಗೆ;

ಬೈತಿಟ್ಟೇ ಇಡುವೆವು ಅನವರತ ಕಳೆದದ್ದನ್ನ;

ನಡೆಯದಿದ್ದ ಅತಿರಂಜಿತ ಕಲ್ಪಿತವನ್ನೂ!!

ಕಲ್ಪಿತಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ಬೆರೆಸಿ ಕೊರಗಲು ಮರೆತರೆ ಹಾ!!!

ಭುವಿಯೊಳು ಬೆಳೆದೆವೆಂಬುದಕ್ಕರ್ಥವಾದರೂ ಉಂಟೇ!!!

ಮಾಯಾ ಛಾಯೆ

ಒಡಲಾಳದಲೊಂದು ಪಾತ್ರ 

ಒಡಂಬಡಿಕೆಗೊಂದು ಪಾತ್ರ ;

ಬೀಳಲಾರದ ಜಾಗೆಯೊಳು ಮತ್ತೊಂದು ಪಾತ್ರ 

ಬಿದ್ದ ನಂತರ ಮೇಲೇಳಲಿನ್ನೊಂದು ಪಾತ್ರ ;

ದಣಿವಾರಿಕೆಗೊಂದು, ಆರಿದಮೇಲಿನ್ನೊಂದು 

ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ ಸುಮ್ಮಗಾದಾಗ ಕಮ್ಮಗಾದೊಂದು ಪಾತ್ರ ;

ಮುಖವಾಡದ ಜೀವನ ಬೆರೆಸಿದೆ 

ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದೊಳು ಬೆರಕೆಯ ಸತ್ವ 

ಪಾತ್ರ ಮಾಡದೆ ಬದುಕಿಲ್ಲ 

ನಾಟಕೀಯತೆ ಇಲ್ಲದ ನಿಜಾಂಶವಿಲ್ಲ ;

ಕಂಡವರಿಗೊಂದು ಬಾಳು,

ಒಳಗಡೆ ಇದ್ದರಿರಲಿ ಕೋಟಿ ಬೀಳು ;

ತೋರಗೊಡದೆ ಹೋದರಾಯಿತು 

ಸುಳ್ಳ ಸತ್ಯವೆಂ ಉಳಿಸಿ ಕಡೆದರಾಯಿತು 

ನಂಬಿದವರು ಪಾತ್ರವೆನ್ನರು- ನಿಜವ ತಿಳಿದವರು ಸತ್ಯವೆನ್ನರು

ಕಣ್ಣ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಮುಚ್ಚಿ ಇದೇ ನಿಜವೆಂಬರು 

ಗಾರುಡಿಗರಾಟಕ್ಕೆ ನಿತ್ಯ ಬಲಿಯಾದಾರು !!!